INTERVIEW | Henk-Jan de Jong van bouwer naar kapitein: “Er komt bij mij geen varken aan boord”
In het verleden bouwde hij miljoenenjachten, tegenwoordig is Henk-Jan de Jong (58) schipper/horecaondernemer/gastheer op zijn eigen sloep. Vanuit zijn woonplaats Broek laat hij zijn gasten de mooiste plekjes van Friesland zien. We gingen op bezoek en werden gepakt door zijn enthousiasme.
Aan de keukentafel van zijn woning cq uitvalsbasis komt al snel het ene na het andere gezellige verhaal voorbij zoals dat van een busje vol Urkers. Vervaarlijk uitziende mannen, groot, breedgeschouderd, compleet met tattoos en piercings. “Ik heb vaak een dame mee voor de verzorging, een hostess en zei tegen haar: ‘als dit goed komt, komt er meer goed’. Maar het ging goed, drankje, barbecue en op een gegeven vroeg ik of ze ook afspeellijst hadden. Nou, die hadden ze. We hebben de rest van de tijd met erg veel plezier naar The Cats, BZN en The George Baker Selection geluisterd. Jongens tussen de 18 en 25 jaar hè? Een geweldige middag, niks aan het handje, zo braaf als wat.” Ruiger gaat het er soms aan toe als dames een vrijgezellenfeest vieren. “Die maken er een potje van. Boodschappentas vol shotjes mee, condoom op hun hoofd en staan ze voorop de scene uit de Titanic na te bootsen. Die zijn niet te houden. Ik vaar dan ook niet door Broek, dat durf ik niet aan. Het is erg gezellig, maar dan blijf ik op de wat grotere wateren”, lacht hij.
‘Hoge toppen en diepe dalen’
Henk-Jan de Jong begon begin twintig in de watersport als onderhoudsmonteur onder de naam Henk-Jan Watersport en ging met een busje langs particulieren en werven. Kort verteld kwam hij zo ook bij Holland Boat, bekend van de Atlantic motorjachten, dat hij later over zou nemen. “Wat ik nu doe, is een heel ander wereldje. We bouwden schepen van anderhalf miljoen. Sommige klanten kwamen gewoon met een helikopter hè. De boot moest klaar, binnen de afgesproken tijd. Wat een spanning. Ook financieel want als zo’n klant een boot koopt van anderhalf miljoen moest je vaak een andere inruilen voor een ton of vier/vijf en die moest dan wel weer verkocht worden. Liefst voor dat de nieuwe klaar was. Dus ik heb wel altijd onder spanning gestaan. En de banken wilden niet meedoen. Anders dan auto’s en tractors hebben boten geen kenteken. Als er twee naast elkaar liggen kan er zomaar twee ton prijsverschil tussen zitten. Banken hadden er nooit vertrouwen in. Toen ik begon kon alles, dat was een cowboy-tijd. Tegenwoordig moet alles onder norm gebouwd worden, alles moet gekeurd en gedocumenteerd worden. Medewerkers moesten tijdens het werk pluggen in de oren hebben vanwege het geluid. Dure dingen aangemeten, lopen ze om vijf uur uit het werk zie je het dak van de auto op en neer gaan vanwege het geluid van hun muziekinstallatie. Elk machientje waar een kabeltje aan zat, moest elk jaar gekeurd worden en zo waren er nog veel meer frustraties. Daar kon ik niet goed zo goed tegen. Er kwam iemand op mijn pad die de boel graag wilde overnemen. Dat heb ik gedaan. Twee jaar geleden heb ik alles verkocht.”
Ogen uit kijken
Maar veel te jong om niets te doen, kocht hij in Dordrecht een knoeperd van een sloep met als doel mensen (een deel van) Friesland te laten zien. “Ik had nog nooit zo’n grote sloep gezien. Elf meter bij vier, er kunnen vijftig mensen in. We hebben hem elektrisch varend gemaakt met lithium accu’s er in en ik vaar nu veel met bedrijven, je kent het wel hapje, drankje, barbecue, maar ook vaak vrijgezellenfeesten, babyshowers, oma die 85 jaar geworden is. Dan varen we door dit prachtig mooie Friesland. Want ik blijf er bij, het is hier honderd keer mooier dan in Giethoorn. Die bruggetjes is wel aardig, maar dan heb je het ook gehad. Hier is de natuur zo verrekte mooi. Die mensen gaan met me mee door die nauwe slootjes, zien de futen op het nest zitten, de ganzen aan het broeden, de ooievaars, de kleine open keersluizen, de watermolens, het is hier zo mooi en in één keer zitten ze op het grote Sneekermeer. Even langs het Starteiland, dan kijken ze hun ogen uit, ze vinden het gewoon geweldig.”
Uit het hele land
Ik vaar dagdelen, vier uurtjes. Het is ontzettend leuk om te doen. In het begin als ze aan boord stappen is het nog een beetje onwennig, maar als we dan eenmaal de lijntjes los hebben dan ontspannen ze. Bakje koffie er bij, dan genieten ze. Met een verjaardag komt de één om vijf uur en gaat om acht uur weer weg, de ander komt pas om acht uur. Het leuke van een verjaardag op een boot is dat ze allemaal tegelijk komen en weer weggaan”, glimacht hij. “Je zit voortdurend bij elkaar, er wordt ook veel meer gekletst, veel actiever met elkaar. Ik vind het geweldig. Ik vaar met Univé, Feadship, Sonnema, Tui, de Belastingdienst, je weet niet half waar ze allemaal vandaan komen. We doen nu ook culinair varen. Dan hebben we een kok mee en krijgen de mensen allemaal kleine hapjes. En we hebben House-tij. Dan hebben we drie deejays mee die om beurten muziek draaien. Mensen komen uit het hele land, die vinden het geweldig. Het geluid staat dan wat harder natuurlijk en dan blijf ik ook op de meren. Dan zie je dat heel veel mensen het waarderen en aan ons kleven met hun sloepjes. Die varen mee. Zo leuk.”
Geen saus op het vlees
Zijn doelstelling vorig jaar was dertig keer varen. Dat is vijftig keer geworden met in totaal 1.500 gasten. Jagen is één van zijn hobby’s. Ongeveer twee keer in de week gaat hij na naar de Veluwe en om daar zwijnen en herten te schieten. “Als mensen bij mij een barbecue bestellen krijgen ze hertenbiefstuk, reerug, er komt bij mij geen varken aan boord. En ook geen sauzen. Ze mogen zo vaak barbecueën en eten als ze willen, maar er komt geen saus op het vlees. Ik ben een beetje hobbykok en maak alles zelf. Ik wil het goed voor elkaar hebben.”
Tekst: Richard de Jonge
Foto’s: aangeleverd
Lees ook
