Nuweland

   

Wiebren (35) en Anke (33) Bergsma ontmoetten elkaar op de middelbare school in Groningen. Wiebren kwam er vanuit Harich, Anke vanuit Groningen. “We waren vrienden”, vertelt Anke. “Na het behalen van ons Havo diploma onderhielden wij nog wel contact, maar dat verwaterde.” Wiebren reisde na de middelbare school door Zuid-Amerika, Anke studeerde in Groningen. Na zijn terugkeer woonde Wiebren in achtereenvolgens Leiden en Amsterdam, maar verruilde hij na een tijdje Nederland voor een studie ‘filmscenario schrijven’ in  New York. In die tijd trok het contact tussen de twee weer aan en Anke besloot Wiebren voor een aantal dagen op te zoeken in New York. De vriendschap veranderde in het hart. Nadat Anke terug was in Nederland zat ze anderhalve dag later alweer in het vliegtuig naar Wiebren in New York. Liefde, definitief.

Voor haar studie deed Anke een stage in Kaapstad. De afstand weerhield de jonge geliefden niet. Wiebren zocht haar enkele keren op en samen raakten zij verknocht aan de stad. In Nederland werd Wiebren ondertussen afgewezen voor de filmacademie, maar laat Kaapstad er nu net ook één hebben. De plannen voor een emigratie naar de Zuid-Afrikaanse stad werden gesmeed en concreet gemaakt. De twee, intussen 25 en 27, trouwden nog in Nederland, verkochten het huis van Wiebren in Amsterdam en gingen vol voor het avontuur.

“We hadden vanuit Nederland al een huis in Kaapstad geregeld en Wiebren kon naar de filmacademie. Ik zou daar wel werk zoeken”, vertelt Anke.  Eerst woonden de twee in een hippe volksbuurt van Kaapstad. Na een jaar kochten zij een huis iets meer buiten het centrum, met uitzicht op de Tafelberg. Een ruimer huis, met het oog op gezinsuitbreiding. Na het afronden van de filmacademie werkte Wiebren in de filmwereld en ook Anke kwam terecht in die ‘scene’. “Er zit een gigantische filmindustrie in Kaapstad. Er is altijd goed licht, goede faciliteiten en lage lonen. Veel commercials in Europa worden daar gemaakt”, legt Wiebren uit. Een ruimer huis betekent meer meubilair. “Zomaar ergens heen rijden, iets bestellen, of kopen en direct meenemen, dat bestaat niet in Zuid-Afrika. Multinationals als Ikea worden niet toegelaten in het land. Dat betekent dat veel meubels zelf worden gemaakt en dan kom je terecht in studio’s, ontwerpbureaus en galeries. Die meubels waren zo mooi, we waren helemaal verbaasd”, vertelt Anke zichtbaar enthousiast. “Je moet het wel kunnen vinden, maar we zaten gauw op het goede spoor”, voegt Wiebren toe. “Het is veel exclusiever en met het wegblijven van die grote multinationals is er veel meer lokale industrie op het gebied van ambachtelijke meubelmakers.” Met die meubels zagen zij het potentieel om een bedrijf te starten in Nederland, mochten ze ooit terug willen. In de tussentijd werd hun oudste zoon geboren. Het land met haar lange zomers, het prachtige landschap, het werk dat voor het oprapen lag en de ondernemende, open mentaliteit kreeg met de komst van de kleine ook een keerzijde. De kinderen hebben daar minder vrijheid. Alles gebeurt achter een groot hekwerk. Tevens is het contrast nog groot met betrekking tot armoede en racisme. “Er liggen nog veel conflicten op tafel”, merkt Wiebren op. Tot hun tachtigste wilden zij er niet blijven. Wiebren en Anke maakten zich in Kaapstad langzaam op voor hun terugkeer naar Nederland en legden contact met diverse designers en meubelmakers om een basis voor de ondernemingsplannen te vormen. Bij een familiebezoek in 2016 wees Wiebren’s vader, actief in de agrarische bemiddeling, zijn zoon op de boerderij in Oosterzee. De boerderij was oud en binnen moest letterlijk alles worden aangepakt. Toch raakten zij verzot op de locatie en de terugkomst werd een feit. Na anderhalf jaar verbouwen openden zij in mei 2017 de studio, showroom en galerie Nuweland in Oosterzee. “Een verschil met Nederland is dat in Zuid-Afrika de ontwerper zijn product zelf bij jou komt afleveren. Dat persoonlijke contact is leuk en prettig en zorgt ervoor dat je weer eens zaken gaat doen. Dat zijn wij hier een beetje kwijtgeraakt”, vindt Anke. De collectie meubels voor in de showroom had het stel al samengesteld in Kaapstad. “De meeste mensen hebben bij Zuid-Afrika het idee van maskers en Zoeloe. Dat proberen wij juist te vermijden. Zuid-Afrika is ook heel hip en hedendaags. Dat wilden wij graag meenemen”, legt Wiebren uit. “Wij werken met 15 bekende designers die wij allen persoonlijk kennen. Alles wat in de showroom staat hoeft ook niet zo te worden besteld. Formaat, materiaal en afwerking kunnen naar wens worden veranderd.” Tot nog toe zijn Wiebren en Anke het enige verkooppunt in Europa voor de Zuid-Afrikaanse meubels en accessoires. De boerderij is ingedeeld in drie ruimtes, een showroom, een studio en de galerie  waar kunst wordt geëxposeerd. “Het zou mooi zijn als men een toer maakt en ook bij ons voorbij komt, voor een kijkje en een kopje koffie. Op termijn willen we ook wat meer evenementen organiseren. De boerderij moet een bestemming worden!”, besluit Anke