De uitdaging van Jan: Paarden mennen in Sint-Nicolaasga
De inmiddels 67-jarige Wester geniet daar inmiddels van zijn pensioen, al heeft hij in Tjerkgaast nog altijd de opfokstal It Ompeblêd waar hij dagelijks te vinden is. Na een kort gesprek snellen we ons al snel in de auto richting Tjerkgaast, want daar gaan we het paard halen waar we vandaag mee trainen.
Zelf ben ik geen paardenman, nooit geweest ook. Maar op het moment dat ik het terrein op rijd, ben ik meteen onder de indruk. De geur van vers hooi en het geluid van briesende paarden die staan te trappelen om uitgelaten te worden, maakt me enthousiast. Willem Wester loopt richting te stallen. Hij is duidelijk trots op wat hij hier heeft neergezet. Samen met Siebrig Spijkerman, die Willem vaak helpt met de paarden, wordt een paard in de paardenkar geladen. We stappen weer in de auto en rijden richting de manege van PSV De Oorsprong in Sint Nicolaasga.
Van alle markten thuis Bij PSV De Oorsprong komen verschillende takken van de paardensport samen. Zowel menners, ponyleden en ruiters en amazones kunnen hier terecht voor lessen. Vandaag ben ik hier met Willem en Siebrig om te gaan mennen. PSV De Oorsprong telt zo’n 260 leden, onderverdeeld in de verschillende disciplines. Willem zelf is een bekende naam in de paardensport en won al vele prijzen. Vooral met Ulke 338 vormde hij jarenlang een nagenoeg onverslaanbaar duo en later met Maurits 437 won hij ook diverse prijzen. Allemaal paarden die van hem zelf waren.
Willem Wester: “Je ziet in de mensport wel, dat er gereden wordt met andermans paard. Dat wilde ik absoluut niet, want dan ben je niet eigen baas. Met Ulke had ik werkelijk een pareltje en dat was fantastisch om te mogen doen.”
Willem begint te glunderen als hij eraan terug denkt en legt me uit wat mennen binnen de paardensport in het kort inhoudt. “Zoals je het hier ziet, heb je een paard en een wagen, dat is de enkelspan, maar het kan ook wel met vier paarden en dan heb je het over een vierspan. Met deze combinatie heb je drie verschillende soorten wedstrijdelementen. Vaardigheid, dressuur en marathon. Bij de vaardigheid moet er een parcours afgelegd worden met hindernissen en daarin moeten zo weinig mogelijk fouten gemaakt worden. Bij dressuur moet een voorgeschreven oefening gereden worden en gaat het er met name om dat de ruiter laat zien hoe ontspannen en gewillig het paard doet wat de menner vraagt. De marathon is buiten de manege, bijvoorbeeld hier in de bossen bij Sint Nicolaasga. Tijdens deze marathon wordt een parcours afgelegd en moeten hindernissen worden afgewerkt. Hier gaat het om de tijd.”
Het bos in
Siebrig heeft, met hulp van Willem en een heel klein beetje hulp van mijn kant, het paard inmiddels voor de wagen gespannen. Tijd om het bos in te gaan. Willem zit aan de rechterkant met de teugels en ik zit links naast hem. Achterop de wagen staat Siebrig. Bij het horen van Willems stem schiet de wagen in gang. “Dat het paard doet wat ik wil, gaat niet van de één op andere dag hoor”, lacht Willem. “Dat vergt veel training en vooral ook een band met je paard. Ik houd er helemaal niet van om tekeer te gaan tegen het paard, met de zweep te slaan of hard aan de teugels te trekken. Ik ben iemand van de rustige aanpak, goed communiceren en een langdurige relatie opbouwen met mijn paard.” Dat die relatie goed is, wordt al snel duidelijk en telkens op een ander commando van de vertrouwde stem van Willem verandert het paard zijn draf. Op de mooie goedlopende paden versnellen we behoorlijk en op de wat smallere bochtige gedeelten gaan we langzamer. Als Willem daar zo zit, lijkt er eigenlijk geen kunst aan om een paard te mennen en al snel is het mijn beurt om de teugels over de nemen.
Eén met de natuur Als Willem en ik van positie zijn gewisseld, spoort hij het paard aan om te gaan lopen en met de teugels in mijn onervaren handen vervolgen we onze weg. “Spanning houden hoor, niet slap laten hangen die teugels”, zegt Willem meteen. Ik houd spanning, maar trek net even iets harder aan links dan aan rechts waardoor het paard bijna meteen rechts tegen een boom stuurt. Ik corrigeer meteen. Het is ongelofelijk hoe snel en direct je kunt sturen en dat vereist, zeker voor mij tijdens deze rit, de opperste concentratie. Door een onoplettendheidje van mij of een verkeerde stuurbeweging raak je snel met je wiel een boom en dat zorgt voor een flinke verantwoordelijkheid. Als ik eenmaal door heb hoe gevoelig de teugels zijn, gaat het wat beter, al heb ik wel het gevoel dat ik constant aan het corrigeren ben. Na enkele bochten en smalle paden versnellen we de pas. Het prachtige herfstdecor, met een paard voor de wagen en met de teugels in mijn handen geniet ik optimaal. Het werkt rustgevend om zo één te zijn met de natuur en omgeving. Het is dan ook zeker voor herhaling vatbaar, het liefst onder de zelfde prachtige omstandigheden.
Door Jan van Loon Foto’s: Orange Pictures
Lees ook
