Het mooiste verhaal van Sleat: De sterke stem van Pieter Haringsma
Duidelijk en krachtig, zonder een greintje overdrijving. Heerlijke stem. In 1983 hadden ze dat in zijn woonplaats Sloten ook al door. Ze vroegen hem om als omroeper te fungeren bij de viering van het 700 jarig bestaan van Sloten. Een paar dagen later hadden ze al een pak. Hij kon niet meer terug. Pieter Haringsma (74 intussen) heeft het nooit weer uit gedaan.
Een stadsomroeper was in vroeger tijden, de eeuwen vér voor kranten en radio, je appje van nu. Hij ging met een bel en ratel de straat op en riep het nieuws om. Nee, de 80-jarige oorlog werd niet aangekondigd. Plaatselijke zaken, meestal de mededelingen van de overheid. Of, toen ook al, de aanbiedingen van grootgrutters.
Tegenwoordig is een stadsomroeper een toeristische attractie. Pieter Haringsma vertelt, als hij de terrassen afgaat, de toeristen wat er in Sloten zoal te gebeuren staat. Is er als de nieuwe (drup)fontein geopend wordt. Of als er duizend kunstwerken in de wei komen te staan. Dat niet alleen. Hij begeleidt elke zomerse vrijdagavond het kanonschieten in Sloten.
Dan komen de musketiers tevoorschijn. “Dat ha der wol ris folle minder west, mar der is no wer in hiele groep, allegear moai ferklaaid”. In die kleding uit rond 1600 schieten zij dan de kanonnen af. Haringsma vertelt de mensen dan, met die kanonnen-overstemmende stem, waarom Sloten die dingen in 1588 nodig had.
Rondwandelingen
Pieter Haringsma verzorgt ook de rondwandelingen in Sloten. Telkens als er groepen naar Sloten komen, brengt Haringsma hen van de molen de Kaai naar de bolwerken en vertelt van alles over het oude en nieuwe Sloten. Voor andere steden zijn groepen van 15 mensen normaal, Haringsma doet het voor 60 man. En iedereen luistert. Als hij spreekt, kun je er niet tussenkomen.
Dat komt natuurlijk ook omdat zijn eigengemaakte teksten verstrooiend zijn. Hij maakt veel grapjes. “Sûnder immen tekoart te dwaan hear, of te kwetsen. Ik sis bygelyks dat dy Nutritionfabryk in lillik ding is, mar dêr ha yndertiid hûndert lju wurke en no noch 30. Dat moat je respekteare en ek fertelle”. De teksten komen vloeiend uit zijn hoofd. Speelt ook veel op de mensen in, heeft altijd een weerwoord.
Pieter Haringsma was huisschilder, kwam later terecht in de thee bij Douwe Egberts in Joure. Het omroepen, meestal in de weekenden, werd een hobby. Want hij wil er ook niet veel aan verdienen. Dan is de lol weg. Eerst dacht hij dat het voor een jaartje zou zijn, maar hij vond het contact met gasten wel gezellig. En Sloten vond het prachtig: zo’n man in een pak uit 1650.
Sinds 1983 zit hij al in het zevende pak. “Hite pakken”, zegt hij zuchtend, want z’n werk is ‘s zomers. “Ik soe bygelyks ek net omropper yn Snits wêze wolle, dan ha je fiersten tefolle terrassen”. Ook het werk elders, waar hij voor wordt uitgenodigd is redelijk belastend. “Yn septimber moat ik wer nei de flaeijelfeesten yn Aldhoarne, dat is 5 kilometer lang foar de optocht útrinne en je kin je net efkes stil hâlde.”
Kampioen
Hij is er wel vaker even op uit. In 1987 werd hij uitgenodigd naar het Nederlands kampioenschap van stadsomroepers te komen. Daar werd hij ineens de kampioen. Want er was niemand anders met zo’n duidelijke, krachtdadige stem. Hij werd zeven jaar kampioen. Hij heeft daar overigens geen zin meer in, daar spelen commerciële belangen een rol. En dat is niks voor Pieter Haringsma.
Bovendien wordt hij vaak genoeg uitgenodigd om een “putsje” elders te doen. Vertelt van Weesp, waar hij een geboorte moest aankondigen, het voetbalveld tijdens een wedstrijd opstapte, op de middenstip begon te ratelen en roepen. De wedstrijd werd stil gelegd…..
Iedereen is stil als Pieter Haringsma omroept. Hij is te horen. Had in het begin van zijn hobby het gevoel dat z’n stem wel eens wat werd aangetast. Maar tegenwoordig heeft hij nergens meer last van, gebruikt zijn wapen misschien ook wel wat bewuster.
Hij was enige tijd geleden op vakantie in Zwitserland toen hij een bacterie kreeg. Koorts. Pieter Haringsma ijlde. En beleefde, in de hallucinatie, dat hij zijn stem kwijt was. Dolgelukkig dat het de volgende morgen niet zo bleek te zijn.
Doorgaan
Hij kan zijn hobby, ambassadeur van Sloten zoals hij het zelf noemt, nog wel even doorzetten. In opdracht van zijn in 2002 overleden echtgenote, die hem zei altijd door te gaan. Mensen genoten van zijn hobby, hij zelf ook. Zijn huidige relatie zegt hetzelfde. Hij is er gelukkig mee.
Hij kan ook niet anders. Als je 35 jaar stadsomroeper in Sloten bent, ben je onmisbaar, weet hij. Hij vreest dat de kanonnen dan niet meer worden afgeschoten. Dat er geen rondwandelingen meer in Sloten zijn, als hij stopt. “Dus ik kin ek net ophâlde”.
Lees ook
