Van De Fryske Marren naar Den Haag: Luciënne Boelsma-Hoekstra kiest voor een nieuw avontuur

Voor Luciënne geldt hetzelfde. Het besluit om zich beschikbaar te stellen moest snel genomen worden. De tijd tussen de val van het kabinet, de sollicitatieprocedure en de uiteindelijke plek op de lijst was kort. Maar net als in het voetbal, vraagt ook de politiek om timing, inzicht en lef. En aan die combinatie ontbreekt het haar zeker niet.

Letterlijk tussen de mensen

Gedurende haar tijd als wethouder leerde Luciënne wat het betekent om echt midden in de samenleving te staan. Niet achter een bureau, maar letterlijk tussen de mensen. Of het nu ging om meelopen met de voedselbank, een dienst draaien met de politie of een luisterend oor bieden aan mensen die het moeilijk hebben, ze was erbij. “Ast net lústerst, kinst ek net fiele wat der spilet”, zegt ze daarover. En dat luisteren, dat neemt ze mee.

Een van haar belangrijkste lessen uit De Fryske Marren is dat elk verhaal meerdere kanten heeft. In een tijd waarin meningen snel gevormd zijn, pleit ze voor meer nuance. “Men oardielt faak earder dan as men lústert. Mar allinnich troch beide kanten fan in ferhaal te hearren, kinst in goed beslút nimme.”

Daarnaast heeft ze een belangrijke levenswijsheid die haar ook in Den Haag zal blijven begeleiden: je wordt nooit groter door op een ander te gaan staan. Het politieke klimaat mag dan soms verharden, Luciënne gelooft in verbinding, respect en oprechte belangstelling. Waarden die ze van huis uit heeft meegekregen.

De Fryske campagnelieders bringe in heataart om de kampagne of te traapjen. - Aangeleverd

Menselijke aspect van politiek 

Wat haar motiveert? Vooral het menselijke aspect van politiek. “Ik ha net de yllúzje dat ik yn myn ientsje alles feroarje sil, mar der binne wol in soad dingen dy’t ik wichtich fyn”, zegt ze met een glimlach. Eén van die thema’s is het omzien naar elkaar. Een kernwaarde van het CDA, maar ook diep geworteld in de Friese cultuur.

“In Fryslân sjochst dat minsken nei inoar omsjogge. As buorman, as mantelsoarger, mar ek yn de feriening.” Om die reden bezoekt Luciënne zoveel mogelijk verenigingen, initiatieven en dorpsactiviteiten door de hele provincie. Van de duivenclub tot de schooltuin, overal zitten verhalen die ertoe doen, ideeën die inspireren, en zorgen die gehoord moeten worden. Die bagage neemt ze straks mee naar Den Haag.

Nuchterheid

Opgegroeid in een agrarisch gezin neemt Luciënne ook haar nuchterheid en boerenverstand mee. Wat haar betreft moet het landbouwbeleid weer dichter bij de mensen komen te staan. Geen besluiten over boeren, maar in gesprek met boeren. Dat is volgens haar de enige manier om tot een constructieve, toekomstbestendige aanpak te komen.

Daarnaast maakt ze zich zorgen over de woningmarkt. “Elkenien fertsjinnet in plak om te wenjen”, stelt ze. Of het nu gaat om een mantelzorgwoning op het erf, of een betaalbare starterswoning voor jongeren, er moet meer mogelijk zijn. “Wy moatte fan de rem ôf. Net allinne prate, mar bouwe.”

Tot slot hoopt ze dat het politieke debat weer een beetje normaler wordt. Minder geschreeuw, meer luisteren. “Net hurder roppe, mar better lústerje. Dêr begjint de feroaring.” Ze is ervan overtuigd dat we verder komen als we zoeken naar overeenkomsten, in plaats van steeds de verschillen op te zoeken.

Natuurlijk betekent deze stap ook verandering in haar thuissituatie. Minder vaak thuis, vaker in Den Haag, dat vraagt iets van het gezin. Maar Luciënne is nuchter en positief. “It komt wol goed. En dan is it allinnich mar moaier om wer thús te kommen yn it moaiste plak fan Nederlân. Dat is in stikje bûter yn ‘e brij.”

Op wei nei de 1e besite oan in feriening yn de kampagne. Mei Hendrik Sijtsma, wethâlder Hârns. - Aangeleverd