Kind aan huis: ‘Kinderen voelen zich op gemak bij steungezin’

Wat willen jullie en wat wil Nora, vroeg Kind aan Huis coördinator Francisca van Kommer, toen Nora’s moeder Karin, na lang aarzelen contact zocht. Nora wilde graag een gezin met kinderen. Karin en haar nieuwe man wilden graag wat tijd en ruimte om na lichamelijk ongemak en een heftige scheiding af en toe te kunnen ontspannen. Danny en Helga, ouders van de 4-jarige Jesse uit Haskerhorne, wilden altijd al ‘iets’ doen met pleegzorg. Steunouder zijn voelde als een laagdrempelig begin. 

‘We zijn vriendjes’

Toen ze voor het eerst samen om tafel zaten, was Nora eerst wat afwachtend, “We maakten een rondje om te kijken: wat is er allemaal aan speelgoed en toen ontdooide ze vrij snel”, herinnert Helga zich. Terwijl de kinderen speelden, maakten de volwassenen afspraken. “Wij hechten niet aan vaste dagen, we zien wel wanneer het uitkomt”, vertelde Danny. Ook kwam aan de orde welke normen en waarden, beiden belangrijk vinden in de opvoeding. “Als het nodig is mag je Nora gerust aanpakken”, had Karin gezegd. Dat het ook met de kinderen klikte, hoorde ze toen ze weer naar huis gingen. “We zijn vriendjes”, had Jesse tegen Nora gezegd.

Spelen in de tuin met de papa’s - Riemie van Dijk

‘Zo soepel als wat’

Wanneer ze afspreken en wat ze dan doen verschilt. “Laatst hebben we zes weken lang niet afgesproken, omdat Nora het druk had op school, naar zwemles ging en nog één keer per week haar eigen pake en beppe bezocht”, vertelt Karin. “Toen ik een keertje ziek was, belde Danny: ‘komt Nora nog spelen?’ Dat is toen niet gebeurd, maar Nora reageerde direct: ‘Oh, ik had dus wèl kunnen spelen.’ Breed lachend: “Dat heb ik twee weken lang aan moeten horen. Als Nora is geweest komt ze vol verhalen thuis en vraagt ze direct: ‘wanneer gaan we weer naar Jesse?’

“Het gaat zo soepel als wat”, concludeert Danny. “Mensen uit onze omgeving hebben nu een goed beeld van jullie en jullie hebben de pake en beppe van Jesse gezien.” 

‘Verrijking voor beide kanten’

Uit hun omgeving krijgen Helga en Danny reacties als: ‘wat knap van jullie, ik zou het niet kunnen’. “Als je het niet probeert, weet je het niet”, reageert Helga. “Misschien maken mensen het veel te groot.” Danny vult aan: “Die zien apen en beren. Maar het is leuk en gaat maar om één dag in de twee weken. Wij zien het als een verrijking voor beide kanten: Jesse is enig kind; op deze manier kunnen we hem iets extra’s meegeven.” Karin had lang het idee: ‘ik moet alles zelf oplossen’. Ze is blij dat ze toch een beroep gedaan heeft op Kind aan Huis en hoopt, dat haar verhaal andere vraagouders over een drempel helpt: “Als jij goed in je vel zit, dan is het ook goed voor je kind.”  Het laatste woord is aan Nora, wat wil zij nog vertellen? “Dat ik het hier leuk vind en dat ik hier wel elke dag wil spelen.”

‘Dit is iets voor ons’

“Dit is iets voor ons”, wist Conny Ruiter uit Balk toen ze hoorde dat hulp gezocht werd voor een Iraanse moeder uit het AZC. Conny en haar man, deden in het verleden mee aan Europa Kinderhulp en zijn pleegouder geweest voor crisiskindjes. “Dit ligt in het verlengde. De coördinator, kwam samen met de moeder bij ons thuis om kennis te maken. De moeder heeft psychische klachten, het is belangrijk dat zij haar rust pakt en ruimte krijgt om regelzaken op te pakken.” Sozhin komt elke maandagmiddag over de vloer. “Als zij om 13.00 uur komt, ben ook ik in de rust; je bent er voor haar”, vertelt Conny die de rest van de week werkt in haar eigen winkel. “Dan doe ik alles met aandacht: een boekje lezen, koekjes bakken, naar de speeltuin. Sozhin is heerlijk om mee om te gaan, een scheetje om te zien. Laatst ging ik met haar naar de Hema. De muziek stond harder dan normaal. Ze pakte een knuffel en begon midden in winkel te dansen. Zo mooi om te zien. Ze vindt niks leukers dan onze honden bij de naam te noemen”. Lachend: “De honden worden er gek van.”

‘Het is voor haar toekomst’

Conny praat veel met Sozhin’s moeder. “Daardoor weet ik veel van de situatie in Iran. Daar sta je niet altijd bij stil.” Sozhin’s vader is achtergebleven in Iran: zijn paspoort is afgenomen. Sozhin’s moeder die bij de Eerste Hulp werkte, vluchtte met haar twee dochters naar Nederland. “Zowel de moeder als Sozhin spreken Engels. Maar de afspraak is dat ik Nederlands met Sozhin praat. Ik doe mijn best: het is voor haar toekomst. Haar zus van 12 jaar, zit in Lemmer op school, is net als Nederlandse pubers en spreekt vloeiend Nederlands.”

‘Wij doen dit met liefde’

Conny’s ervaringen als steungezin, zijn eigenlijk alleen positief. “Het enige spannende is, dat het gezin zo maar kan verhuizen naar een andere AZC locatie. Deze in Balk sluit officieel eind 2026.” Wat ze mensen die misschien steunouder willen worden, wil meegeven? “Wat je doet is niet levenslang. Jij bepaalt wat je wilt en plant je week in. Bij Humanitas is iedereen welkom: als je jong bent en parttime werkt; als je gepensioneerd bent en een opa- of oma rol wilt vervullen. Wij doen dit met liefde. Ik blijf dit doen zolang het kan en gaat.”

Programma van Humanitas  - Kind aan huis, een programma van Humanitas bedoeld voor gezinnen met ouders die even tijd en rust voor zichzelf nodig hebben en kinderen die extra warmte/aandacht kunnen gebruiken. De coördinator van Kind aan Huis koppelt vraagouders aan steunouders, door te onderzoeken hoe behoeften van het vraaggezin aan sluiten bij wat het steungezin kan bieden. Van steungezinnen wordt een Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) gevraagd; voor hen is er begeleiding, training en uitwisseling met andere steungezinnen. Aanmelden/informatie via Francisca van Kommer f.vankommer@humanitas.nl of kijk op www.humanitas.nl