Yke Zoetendal: “Ik wist niet wat me overkwam en dat ik dit kon”
Als zijn zwager vraagt of Yke mee wil naar Ameland om mee te doen aan de Adventure Run, twijfelt Yke niet. “Leuk toch?” Het loopmaatje van zijn zwager is geblesseerd en op zijn nummer kan Yke meedoen. Van zolder haalt hij een paar zaalvoetbalgympies. “Voor één keer lopen haal je ook niet zo snel nieuwe schoenen.”
Zonder voorbereiding en zonder zich ook maar op enige wijze te verdiepen in wat er komen gaat, stapt de voetballer op de boot.
“Ik had er wel een gedachte bij, een Adventure Run”, zegt Yke Zoetendal vier jaar later. “Iets met in touwen klimmen en door de modder baggeren. Ik wist wel dat het 21 kilometer was, maar hoe lang je daarover doet? Ik had geen idee.”
Onbevangen gaat Yke van start. Zijn zwager raakt hij al snel kwijt. “Ik was al een tijdje bezig en had geen idee hoe ver ik was. Ik vroeg aan iemand hoe ver we nog moesten. ‘Nog negen kilometer’, was het antwoord. Toen heb ik het tempo maar even wat opgeschroefd, want ik was al over de helft.” In een tijd van één uur en 34 minuten haalt Yke de finish. Het bloed staat in zijn schoenen. De vele reacties op zijn goede prestaties maken echter veel goed.
Halve marathon Sneek
Yke Zoetendal is machinebankwerker van beroep, maar hij besluit in 2015 werk te maken van zijn pas ontdekte talent. “Ik kocht een paar hardloopschoenen en schreef me in voor de halve marathon van Sneek. Af en toe liep ik even een rondje in Joure.” Yke wordt 16e en hij wordt met reacties overladen. “Ik wist niet zo goed wat me overkwam en dat ik dit kon had ik echt niet in de gaten. Ik besloot om er mee door te gaan, want ik vond het harstikke leuk. Zeker ook omdat het zo goed ging.”
Yke stopt met voetbal en wordt lid van atletiekvereniging Horror in Sneek. “Dan kom je daar, als voetballer. Ik hoopte stiekem dat mijn looptechniek heel slecht was, want dan zou er nog heel veel kunnen worden verbeterd. Dat viel echter wel mee, en door de juiste begeleiding ging ik heel snel vooruit.”
“En dan is het ineens stil”
In de regio Joure-Sneek doet Yke wat vaker mee aan wedstrijden. “Dan sta je daar aan de start. Ik was onder de indruk van de uitrusting van sommige atleten, de dure horloges en het rumoer. Ik kwam pas net kijken, alles was nieuw.”
Na een paar kilometer is er van rumoer geen sprake meer, van andere atleten ook niet. “Dan was het vaak stil, want er liep niemand meer om me heen, ik had iedereen achter me. Dan slaat toch de twijfel toe. Ben ik te hard van start gegaan, blaas ik me nu helemaal op? Dat gebeurde dan niet en al snel besefte ik zelf wel dat hardlopen iets was, waar ik echt goed in ben. In grotere wedstrijden later kwam ik natuurlijk ook betere lopers tegen. Lopers die nog veel sneller konden dan ik.”
Blessures
Omdat Yke pas op latere leeftijd begint met hardlopen, kampt hij regelmatig met blessures.
“Je begint wat meer te trainen en je conditie gaat met sprongen vooruit. Je voelt je fit en je wil steeds meer. Maar je lichaam zelf houdt dat niet altijd bij. De pezen, gewrichten en spieren hebben het zwaar te verduren tijdens het hardlopen en die moeten langzaam sterker worden.”
Eind 2017 breekt Yke zijn middenvoetsbeentje. “Dat was tijdens de halve marathon in Sneek, met nog drie kilometer te gaan. Ik hoorde iets knakken, maar wist op dat moment niet dat ik iets brak. Ik lag derde met de nummer twee nog in het vizier. Ik ben doorgelopen en behield mijn derde plaats. Mijn mooiste prestatie tot nu toe, maar wel weer met een blessure.”
Naar eigen zeggen is de Jouster de eerste jaren wedstrijden tussen zijn blessures door gelopen, maar de blessures zijn inmiddels onder controle. “Ik heb heel goede begeleiding bij AV Horror en we kiezen de wedstrijden zorgvuldig uit en ik doe daarnaast nu ook aan krachttraining om het lichaam sterker te maken. En dat gaat nu heel goed.”
Talentengroep In de talentengroep van AV Horror traint Yke nu zes keer per week. “Dat is wennen hoor, bijna elke dag trainen. Ik doe dat nu een paar weken en voel me er goed bij.” Met deze nieuwe intensiteit van trainen wil Yke ontdekken waar zijn grenzen liggen. “Ik heb er plezier in en ga ondanks mijn leeftijd nog steeds vooruit. Waar die grens ligt, weet ik echt niet, maar ben er wel enorm nieuwsgierig naar. We zullen zien.”
Door Jan van Loon Foto: ©Martin de Jong
