BALK - Erwin Java speelt al jarenlang gitaar en was bijvoorbeeld een van de drijvende krachten in de Groningse rock- en new waveband White Honey. In 1979 brachten ze een plaat uit die in een week 8000 keer werd verkocht en de band razend populair maakte. Een periode vol verhalen.
Zo gaf zangeres Hanneke Kappen er snel na het uitbrengen van hun eerste album de brui aan. Java belde met een zangeres van de band Howling Hurricane uit de Zaanstreek of zij ervoor voelde bij hem in de band te komen zingen. Ene Angela Groothuizen. Ze was vereerd, maar moest helaas nee verkopen, want “we zijn bezig met een nieuwe meidenband.” De Dolly Dots maakten even later internationaal furore. White Honey stopte in 1980 en Java trad daarna onder andere op met The Wild Romance van Herman Brood.
De langste periode dat hij als gitarist deel uitmaakte van een band was bij Cuby and the Blizzards. Van 1986 tot aan de dood van Harry Muskee in 2011 – 25 jaar lang! – speelde en componeerde Erwin bij zijn bluesbrother in de band.
Java trof Sean Webster pas enkele jaren geleden. Ze speelden samen in de band die Johan Derksen had samengesteld voor zijn Blues Theatertour. Ze besloten samen op te treden en dat blijkt een succesformule.
Zondagmiddag speelden ze bij Podium Gorter een aantal covers van onder andere Derek and the Dominos (Clapton), Robert Cray en eigen nummers van hun nieuwe album. Hun sterke chemie op het podium sprong in het oog, de songs en het gitaarspel waren technisch gezien van een hoog niveau. Veel songs kwamen uit dezelfde blueshoek.
Blues en Bob Dylan
De gedachten van de schrijver dezes dwaalden tijdens het concert af naar de prachtige film over de begintijd van Bob Dylan. Bob kwam als een R&B-gitarist naar New York, waar hij heel snel in de gaten kreeg dat hij zijn boodschap het beste kon verkopen via de folkmuziek.
Hij werd in het circuit snel bekend door zijn maatschappijkritische teksten en bleef de eerste jaren trouw aan het genre. Een uitstapje werd gemaakt naar de blues met het fenomenale nummer ‘Blind Willie McTell’. In dit nummer laat Dylan zien een geweldig talent te hebben.
In 1965 stelde hij veel van zijn fans teleur door tijdens het Newport Folk Festival versterkt te gaan spelen. De film is een aanrader omdat het een prachtig tijdsbeeld geeft van de roerige zestiger jaren in de VS. Veel van de nummers die Webster en Java speelden, hebben een duidelijke link met deze periode. De bluesmuziek is ook nu nog steeds springlevend.
Afsluiting met een klassieker
De mannen sloten hun optreden af met een nummer van Ray Charles dat bekend is geworden door de cover van Joe Cocker, net als Sean Webster afkomstig uit het Engelse Sheffield. Webster vertolkte het nummer ‘Unchain My Heart’.
Het was alsof Cocker himself op het podium stond, alleen de typerende armgebaren van Joe ontbraken. Niettemin een nummer met veel herkenning bij het publiek, dat met een voldaan gevoel de zaal verliet.
Tekst: Fêdde Bergsma
Lees ook
