Face to Face Suzanna Pleiter: “Als ik in het theater sta heb ik geen zenuwen, dan is er alleen plezier”

Suzanna Pleiter is weer even een weekend onder moeders en vaders vleugels in Balk, als wij haar spreken. “Zo lekker om de drukte van Amsterdam achter me te laten en te genieten van de rust hier in Gaasterland”, zegt ze. We drinken thee en cappuccino terwijl Suzanna honderduit vertelt over haar jeugd in Balk en haar eerste schreden op het musicalvlak. “Ik ben in Gorkum geboren en woonde tot mijn vijfde in Boven Hardinxveld met mijn ouders en oudere broer. Daarna verhuisden we naar Balk, waar ik op de basisschool zat en waar ik later de middelbare school deed. Ondanks de mooie natuur om mij heen was ik meer een ‘binnen meisje, zo speelde ik graag met barbies. Pas later ontdekte ik dat ik in en rondom Balk heerlijk kon wandelen en zwemmen.”

Magisch moment
Op haar ‘twaalfde kwam Suzanna in aanraking met MUZT. Ze weet nog goed hoe die eerste kennismaking verliep. “Mijn zangauditie ging heel goed, maar daarna deed ik een dansauditie, ik was heel erg zenuwachtig en niet zo soepel in mijn lichaam”, zegt ze lachend. “Dansdocent Raymond Guzman van Kunstencentrum Atrium in Sneek heeft mij beter leren dansen, hij is echt heel goed! Ook deed ik een spelauditie bij de artistiek leider van MUZT, Iréne Martin. Die auditie móest ik goed doen, anders kwam ik niet bij MUZT. En gelukkig ging die ook goed en begon ik aan mijn vierjarige opleiding musical. Ondertussen had ik al wel wat van het musical vak geproefd vanwege mijn rol in het familietheaterstuk ‘Meneer Ratti’ van BO!NK Theaterschool in Bunnik. Maar de echte liefde voor theater voelde ik toen ik in de MUZT-musical ‘De kleine zeemeermin’ de rol van Ariël vertolkte. Daarvoor dacht ik altijd dat ik zangdocente of zo zou worden. Ik stond daar op het toneel, het doek ging open en dat was een magisch moment voor mij. Dat gevoel was zó mooi, toen wist ik dat ik dit wilde voor de rest van mijn leven.”

Regelmatig in tranen
Er volgde nog een keer een hoofdrol in de MUZT-musical voor Suzanna, waar ze hard voor werkte. “Maar ik genoot er ook erg van”, licht ze toe. “Ik was ondertussen bezig om een vervolgopleiding te zoeken, ik wilde naar de Frank Sanders Akademie in Amsterdam, maar daar was ik met mijn zestien jaar nog te jong voor. Ik wist niet zo goed waar ik dan naartoe kon. Iréne Martin heeft me hierbij goed geholpen. Zij zei: ‘Kan je niet naar Antwerpen gaan, naar de ‘Kunsthumaniora’, daar hebben ze een afdeling Musical. Deze is voorbereidend op de Frank Sanders Akademie.’ Ik werd aangenomen in Antwerpen - dat was heel mooi natuurlijk - maar ik had enorm heimwee naar huis. Ik zat daar op een schippersinternaat waar ik een eigen kamertje had op de afdeling. Elke afdeling had ‘moeders’, vrouwen waarbij je altijd terecht kon. Regelmatig kwam ik in tranen bij hen, roepend: ‘Ik wil naar huis, ik mis mijn ouders.’ De weekenden was ik thuis in Balk, en die weekenden stonden elke keer weer in het teken van zondagmiddag afscheid nemen en naar België reizen. Vrijdagavond kwam ik zo rond 21.00 uur thuis, dan ging ik op stap met vriendinnen, net als de zaterdagavond. En dan was ik zondag moe en verdrietig vanwege mijn naderende vertrek. Ik heb dat jaar veel verdriet gehad, maar ik vond mezelf ook heel stoer dat ik dit toch mooi allemaal maar deed op mijn zestiende.”

Veel geleerd
Een jaar later werd ze aangenomen op de Frank Sanders Akademie. “Ik voelde me daar veilig en op mijn gemak”, vertelt ze enthousiast. “Met een stel andere meiden woonde ik in een appartement in Amstelveen. De heimwee was toen gelukkig over. Later verhuisde ik samen met studiegenoten naar het Frank Sanders Huis, tegenover de school. Een geweldige ervaring, het klikte enorm met elkaar. In de vier jaar dat ik les kreeg op de Frank Sanders Akademie heb ik ongelooflijk veel geleerd. Zo had ik bijvoorbeeld al die jaren dezelfde zangdocent en die wist precies welke methode juist was voor mijn stem. Spelles kreeg ik van diverse docenten en ook dansles stond weer op het programma. Nog steeds was ik niet de soepelste – een ‘mover+’ noemen ze dat – maar ik had er enorm veel plezier in. Je was daar vrij om fouten te maken.”

Nominatie
De vier jaren in Amsterdam hielpen Suzanna bij het volwassen worden. Haar klasgenoten waren haar familie. “Ik ben daar veel zelfverzekerder geworden”, bekent ze. “En dat heb je nodig, want het is een harde wereld waarin je werkt. Ik vind het nog steeds lastig om te moeten auditeren, in een korte tijd moet je voor drie, vier mensen je ding doen en dan maar hopen dat ze jou aannemen. Ook de druk om werk te vinden is best groot. Maar tot nu toe gaat dat goed. Voor mijn afstuderen aan de Frank Sanders Akademie deed ik een stage bij ‘100% COCO, de Musical’. Hierin speelde ik de rol van Amanda, nogal een bitch. Eerst ging deze voorstelling niet door vanwege corona, maar later konden we hem toch nog twintig keer spelen in theaters door het hele land. De rol van Amanda leverde me een nominatie voor de Musical Awards op in de categorie ‘aanstormend talent’. Ik won de award niet, maar die rol heeft me echt een ‘lift’ gegeven.”

Geweldige ervaring
Die lift kreeg Suzanna van acteur, schrijver, zanger en theaterproducent Jon van Eerd, wiens uitvoerend producent haar gezien had in een kort interview tijdens het Musical Awards Gala. “Ik viel hem op blijkbaar, hij vond mij een spontane, grappige meid”, legt ze uit. “Jon van Eerd van ‘Het Pretpakhuis’ nodigde mij uit voor een werksessie bij hem. Die ging heel goed en toen werd ik aangenomen voor de rol van Kiki de Jong in het theaterstuk ‘Zo vader, zo zoon’. Het was een geweldige ervaring, mijn eerste echte baan in het theatervak! Een half jaar lang speelden we de voorstelling vijf keer per week. Er was geen druk van zingen of dansen, dit was puur komedie.”

Mentor
Jon van Eerd zat niet stil en produceerde een nieuw theaterstuk: ‘Komedie over een bankoverval’. Hij vroeg opnieuw Suzanna, die de rol van Caprice speelt. “Caprice is een heel stoer wijffie”, aldus Suzanna. “Ik speel onder andere samen met Buddy Vedder en Arie Cupé, die veertig jaar ouder is dan ik. We hebben ook buiten het theater veel lol en ik heb een mooie vriendschap met hem. Hij kan geweldig vertellen over het theatervak en is ook een soort mentor voor mij. Ook van Jon van Eerd leer ik veel, hij is als regisseur heel duidelijk in zijn aanwijzingen, dat is superfijn. En ook de samenwerking met bijvoorbeeld Buddy Vedder is heel goed, hij heeft al zóveel verschillende dingen gedaan, dat is ook leerzaam voor mij.”

Heb vertrouwen en maak plezier
Ook al is Suzanna nog maar 24 jaar, ze staat al in haar derde landelijke theaterproductie en daarvoor is ze zeer dankbaar. “Ik durfde van tevoren niks te hopen, had geen verwachtingen. Ik heb geluk gehad dat ik er tussen gekomen ben en knijp mezelf hiervoor in mijn handen. Als ik mijn dromen en wensen hier hardop mag zeggen, dan ga ik voor alle rollen die Chantal Janzen heeft gespeeld in musicals. ‘Jane’ in Tarzan bijvoorbeeld, maar ook alle prinsessenrollen.” Lacht: “Al klinkt dat heel cliché. Ik ben nu de helft van mijn leven al bezig met musical en theater en geniet er volop van. Tegen de Suzanna van twaalf jaar, dat kleine meisje van toen, zou ik nu zeggen: ‘Ga vooral door met waar je mee bezig bent. Heb vertrouwen en maak plezier. Geniet van elke stap die je maakt, de reis naar je doel is heel belangrijk. Onderweg kom je zóveel moois tegen, dat is puur geluk.”

Suzanna is op 22 februari 2024 in Stadsschouwburg De Harmonie in Leeuwarden te zien in de ‘Komedie over een bankoverval’.

Tekst: Amanda de Vries
Fotografie: Johan Brouwer