Doorzetter Flip Fluitman uit Sint Nicolaasga: “Nij wurk foar supermerken”
Telkens als iedereen zegt dat iets niet mogelijk is, zegt Flip dat hij het toch gaat doen. En, en dat heb je met echte doorzetters, het gaat ook altijd weer goed. Nu is hij 62 en heeft hij alles voor elkaar. Twee supermarkten succesvol verhandeld. Heeft wat onroerend goed. Zou achterover kunnen leunen. Flip Fluitman weet echter niet hoe dát moet.
Flip Fluitman is een Sint Nykster. Heit was melkboer. Flip had het na de mavo wel gehad met school. Werken. Hij verkocht tenten. Zat in het oud papier. In de supermarkt. En ‘s avonds in de horeca. “Goh jonge, ik siet yn de gouden jierren, ik fertsjinne jûns mear as oerdei.” Vond het ook mooi werk. Hij wilde kroegbaas worden.
“Dit is it”
En toen was er ineens iemand die zei, dat er in Bakhuizen de supermarkt te koop stond. Bakhuizen. Pake en beppe hadden er indertijd een bakkerij. Hij had er veel gelogeerd. En dan daar een eigen winkel. Midden in het dorp. “Ik tocht, dit is it. It iten ha’k fergees, want dat leit yn de winkel.” Flip Fluitman kocht de supermarkt van Bouke Bult. En de Sint Nykster werd een echte Bakhúster.
“Wy hienen wol gelok fansels. Der kamen allegear jonge minsken, dy’t ek wat opbouwe woenen.” Hij zag in vreugde een voldragen bedrijventerrein komen. “Moaie grutte bedriuwen.” De ondernemers zeiden tegen elkaar dat ze wat eigenzinnig moesten zijn. Wat slimmer dan de mensen uit de stad. “Wat koene wy doe wat, mei syn allen.”
Flip zat ook jaren in vele verengingsbesturen, was onder andere voorzitter van de voetbalclub. Hij had achttien bestuursfuncties daar in Bakhuizen. Zat lang in de ondernemersvereniging Gaasterland. Kent dus niet alleen Bakhuizen maar de hele streek.
Kruk in de deur
Een zijstapje. Workum, Balk en Lemmer, binnen een kwartier afstand van elkaar. Ze hebben alle drie een ruim winkelbestand. Hoe kan dat? “Histoarje.” Maar ook binding. Het vertrouwen van de klant behouden. Wel schakelen, zegt Fluitman: “At jo as winkel noch in kruk yn de doar ha en net fansels iepen geande doarren, bin jo net mei de tiid meigien.” Niet in je historie blijven hangen.
Dat deed Flip Fluitman zelf ook niet. Hij bracht begin 90-er jaren Plaatselijk Belang en de bevolking van Bakhuizen aan het schrikken. Thuis had hij gezegd: “Óf we ferbouwe, óf ik hâld op!” Hij hield niet op. Zette tegen de zin van veel Bakhústers door. Een grote supermarkt in ‘It Grien’ van van het dorp. “Net oan de bûtenkant, dat jout neat. Yn it sintrum, tusken de hûzen en de minsken.” Hij redde het op. Eerst de Meermarkt, later de SPAR, in Bakhuizen werden ze van betekenis.
Durf hebben
En dan gebruikt hij weer de woorden die voor hem van betekenis waren en nog zijn. Ergens je stempel op drukken. Durf hebben. Vertrouwen van je klant. “Ik koe se allegear yn Bakhúzen.” Tegelijk ook bescheiden zijn “Dan liet ik de containers dy’t yn de frachtwein moasten, sa lang mooglik efter de saak stean, oars seagen se dat we safolle ferkocht hienen.”
Later kocht Fluitman de SPAR in Woudsend. Want gemeenten trekken gemeentegrenzen, ondernemers niet, die daar trekken zich daar niets van aan. Hij bouwde ook daar de zaak helemaal uit. De veelal in Balk winkelende Woudsender mienskip schrok wakker, toen hij zeven dagen in de week opende van 08:00 tot 20:00 uur. Een succes. Sterker: “Wy tinke der oer om nei tsien oere jûns te gean.”
Semi-horeca
Hij schetst het veranderende leven van de burger. Je slaat niet meer voor een week in. “Se komme no alle dagen foar it jûnsiten, farsk spul. En dan ien kear yn de seis wiken it skytpapier.” Hij weet al dat het woord ‘supermarkt’ straks niet meer bestaat. Ze denken erover om in Woudsend een keuken in te richten achter de winkel, voor lekkere hapjes en maaltijden. Nog even en Flip Fluitman is in de 24 uurs economie een concurrent van wat hij zelf wilde worden. “Dan wurde wy semi-horeca! Dêr is nij wurk foar supermerken.”
Wij, want hij heeft Woudsend verkocht aan Edwin Kraakman. Bakhuizen al eerder aan Edward Flapper. Maar zijn ideeën worden daar nog altijd gebruikt. Hij zit ook in begeleidingsteams voor andere supermarkten. “Want wy ha frjemde saken. In timmerman moat earst wat meitsje. Mar wy ha direkt de earste dei al sinten yn de kassa. Dêr moat je mei omgean kinne.”
Fluitman woont nu in Joure. “Ja, se kamen al fan de fuotbalklub. Mar ik ha sels noch in pear funksjes yn Bakhúzen.” Daar heeft hij onlangs gezegd dat de gemeente bedrijventerreinen gratis beschikbaar moet stellen in de dorpen. Een stap, waar die durvende ondernemer wat aan heeft. En ten tweede, dat de mienskip van Bakhuizen de mensen, die nu verengingen en Better Bakhúzen besturen, moet steunen. Voor Flip Fluitman is het simpel: “Werom ha wy net ien ponghâlder foar al dy fjirtich ferieningen. Dat soe pas wat wêze. En soks kin inkeld yn in doarp”.
Door Eelke Lok
