Thuis in het Papageno Huis Fryslân:

dit zijn de bewoners

Soraya woont vanaf het begin in het Papageno Huis. Op haar kamer staan de verhuisdozen al klaar, want na drie jaar gaat ze binnenkort op zichzelf wonen. “Met nog een beetje hulp, maar ik ben er heel blij mee.” Joël woont hier nu twee jaar. “Het was in het begin wel wennen, want je komt in een bestaande groep en je bent voor het eerst weg uit je vertrouwde omgeving. Ineens slaap je ergens anders, maar ik wilde graag uit huis. Gelukkig word je door de andere bewoners en de begeleiding heel goed opgevangen.”

Creativiteit als kracht
Soraya liep stage in de keuken van het Papageno Huis en mocht na het behalen van haar mbo-diploma blijven werken. “Ik vind het leuk om creatief bezig te zijn en laatst mocht ik ook een broodje bedenken. Dat werd een bagel, want die hadden we hier nog niet.” Joël is vooral creatief op een andere manier. Zo maakt ze prachtige acryl-gegoten schilderijen en kaarten, die vervolgens verkocht worden.

Samen wonen met ruimte voor jezelf
Er wonen op dit moment vijftien bewoners, er is ruimte voor zeventien. Joël: “We kunnen allemaal met elkaar overweg, met de een wat meer dan met de ander, natuurlijk. Als iemand nieuw is, peilen we altijd hoe iemand is. Onze humor is cynisch, met veel zelfspot. We maken ook grapjes over elkaar. Ik vind het jammer dat Soraya weggaat.” “Maar je bent nog niet van mij af hoor”, zegt deze lachend. Ze blijft hier immers in de keuken werken.

Meer geduld
Beide dames weten al vanaf groep 4 dat ze autisme hebben. Soraya is stellig: “Ik weet niet beter. Ik zou niet weten wat ik zonder mijn autisme moet. Ik houd van serieuze gesprekken. Het is vooral de omgeving die er niet altijd mee om kan gaan.”

Hier haakt Aniek van den Berg op in. Zij is samen met zes anderen vaste begeleider. Ze studeerde maatschappelijke zorg en volgde een extra verdiepende studie op het gebied van autisme. “Ik was als klein kind al aan het zorgen. Het zit in je of niet. Mensen weten vaak niet goed hoe ze om moeten gaan met mensen met autisme. Er zou in het algemeen meer geduld mogen zijn. Het zou ook zo fijn zijn als er meer van dit soort huizen komen. Als mensen hun talent kunnen ontwikkelen in plaats van te worden beoordeeld op de norm en standaardmaatstaven, krijgen ze veel meer kansen. Het mooie van deze plek? Hier binnen vallen de maskers af en kunnen bewoners zich zo ontspannen mogelijk bewegen.”

Structuur, rust en Formule 1
De voordelen van wonen in het Papageno Huis zijn groot. Joël: “Je kunt eten waar je zin in hebt. Als ik maandag pizza wil, kan dat. En als ik die op mijn bed wil opeten, kan dat ook. Maar je kunt ook bij de groep zitten en mee-eten wat er is gekookt, of een bordje halen en op je kamer eten.”

Soraya eet vaak op haar kamer, omdat ze na haar werk even een rustmoment nodig heeft. Prikkelverwerking is bij mensen met autisme anders dan bij mensen met een ‘neurotypisch’ brein. Joël heeft bijvoorbeeld een koptelefoon om haar nek, die ze op kan zetten als ze overprikkeld raakt. Om overprikkeling te voorkomen is structuur erg belangrijk en die biedt het Papageno Huis.

Wanneer je Joël absoluut niet mag storen? Tijdens het kijken van Formule 1, dat weet iedereen. Soraya: “Na de race klop ik op haar deur en analyseren we samen even wat er is gebeurd.”

Wat is eigenlijk normaal?

Hun tip voor mensen zonder autisme? “Doe normaal tegen ons.” Joël en Soraya: “Eigenlijk is niemand normaal. Iedereen heeft zijn eigen kwaliteiten en is gewoon zichzelf, ook als je niet autistisch bent. Dus ja… wat is normaal?”

We mogen nog even binnenkijken in de kamer van Joël: een prachtige, ruime kamer met keukentje, zithoek en zelfs een eigen terrasje. Wat heeft het Papageno Huis hier een heerlijke plek gecreëerd voor zijn bewoners.

In maart vliegt Soraya uit. Haar kamer komt daarmee vrij voor een jongere met autisme die, net als zij, stap voor stap wil groeien richting zelfstandigheid. Meer informatie over wonen in het Papageno Huis Fryslân is te vinden op Papagenohuisfryslan.nl.