Face to face met Yael Water: “Ik wil niet doodgaan met spijt van dingen die ik niet heb gedaan”
Het is een besef dat diep verankerd zit in de manier waarop Yael Water haar leven vormgeeft. “Ik wil voluit leven. Het onderste uit de kan halen”, zegt ze. “En keuzes maken die kloppen, ook als ze spannend zijn of niet binnen de lijntjes vallen. Liever een pad dat soms schuurt, dan blijven hangen in wat veilig voelt maar niet voedt.” Dat vertrouwen kreeg ze al vroeg mee van haar moeder. Het komt goed, hoe dan ook, zei ze altijd. “Als puber gingen mijn nekharen daarvan overeind staan,” lacht Yael. “Ik dacht alleen maar: ik wil niet dat het op een andere manier goed komt dan zoals ík het bedacht heb.” Pas later beseft ze hoeveel vertrouwen die overtuiging haar heeft gegeven. “Het heeft me geleerd om, ondanks angst of twijfel, toch te kiezen voor wat goed voelt.”
Als 16-jarige droomde Yael ervan haar familie terug te vinden via het programma Spoorloos. Ze is reislustig, eigenzinnig en volgt al vroeg haar eigen plan. Met zowel Nederlandse als Polynesische roots stromen er twee culturen door haar aderen. “Dat voelde soms best lastig.”
Yael Water (38) komt als student naar Friesland, maakt later een werkuitstap naar Amsterdam, maar is alweer jaren terug. Ze kijkt met grote ogen de wereld in: nieuwsgierig en open. Haar naam is zeldzaam. Yael komt uit het Hebreeuws en betekent steenbok: symbool voor kracht, zelfstandigheid en iemand die haar eigen weg kiest, zelfs wanneer die steil en uitdagend is. Zacht en sterk tegelijk, die betekenis past eigenlijk heel goed bij haar leven.
Wortels aan de andere kant van de wereld
Yaels moeder reist veel en woont enkele jaren in Nieuw-Zeeland. Daar wordt ze verliefd op Yaels biologische vader, afkomstig van Rotuma, een klein eiland bij Fiji. Het plan is om daar te blijven, maar om praktische redenen, waaronder de zorg rondom de bevalling, keert haar moeder terug naar Nederland. Uiteindelijk besluit ze hier te blijven. De relatie houdt geen stand en Yaels vader vertrekt terug naar ‘Down Under’.
Als Yael drie jaar is, trouwt haar moeder. Ze krijgt twee broertjes en haar stiefvader adopteert haar. “Ik noem hem gewoon papa. Dat voelde altijd heel vanzelfsprekend.” Toch krijgt Yael als kind regelmatig de vraag of ze volledig geadopteerd is. “Dat vond ik best confronterend.” Ze valt op door haar donkere haren en bruine ogen, maar binnen haar gezin voelt dat nooit als anders zijn. De nieuwsgierigheid naar haar andere afkomst blijft echter sluimeren.
Samen met haar moeder kijkt ze vaak naar Spoorloos. Op haar zestiende begint het te kriebelen en wil ze ook haar familie vinden. “Ik ontdekte op hun website dat je eerst jaren zonder resultaat gezocht moest hebben. Toen dacht ik: waarom zou ik wachten?” Via een online community voor Rotumans plaatst ze een bericht met de volledige naam van haar oma. De volgende ochtend wordt ze wakker met een ontplofte mailbox vol met berichten: tantes, kennissen en zelfs de vrouw van haar vader.
Diezelfde kerst reist Yael met haar moeder naar Brisbane om haar vader en familie te ontmoeten. “Het was intens en bijzonder. Ik zag zoveel gelijkenissen, maar merkte ook hoe ingewikkeld het is om ineens een band op te bouwen.” Samen reizen ze door naar de Fiji-eilanden, waar Yael haar oma ontmoet. Een half jaar later overlijdt zij. “Had ik gewacht en via Spoorloos gezocht, dan was ik te laat geweest.”
Polynesische Disney-prinses
De Polynesische-cultuur heeft invloed op Yaels leven. Ze heeft enige tijd Polynesisch gedanst; de muziek raakt haar in haar lijf. Een onverwacht moment van herkenning ervaart ze bij de Disneyfilm Vaiana. “Ik zat echt te kijken en dacht: wow. Eindelijk ziet een groot publiek aan deze kant van de wereld iets van deze cultuur. En begrijpen ze het misschien ook beter. Dat geeft een gevoel van trots.”
Reizen, zoeken en jezelf voorbijlopen
Yael groeit op in Voorthuizen, maar voelt al vroeg de drang om verder te kijken dan het bekende. Na de vwo kiest ze niet direct voor studeren, maar voor reizen. Australië wordt een plek van vrijheid, werk en avontuur. “Ik heb daar geleerd om door te zetten en op mezelf te vertrouwen.” Terug in Nederland volgt ze de studie Media & Entertainment Management. Ze bouwt een leven op dat van buiten klopt. Maar van binnen blijft ze zoeken, naar richting, naar wie ze is en waar ze zich thuis voelt. Die onrust blijft. Het steeds vooruit bewegen blijkt niet alleen een kracht, maar ook een manier om niet stil te hoeven staan bij wat van binnen aandacht vraagt.
Een keerpunt
Yael zat niet altijd even goed in haar vel. Ze had periodes dat ze worstelt met haar lichaam en met relatiepatronen die haar niet dienen. Als ze haar toenmalige partner ontmoet op een festival in Leeuwarden, keert ze terug naar Friesland. Ze krijgen samen een dochter. “Dat zette alles op scherp. Ik heb een meisje op de wereld gezet. Wat wil ik haar meegeven?”
“Na mijn zwangerschap trok ik me terug, droeg veel zwart en raakte steeds verder van mezelf verwijderd.” Als een oude vriendin zegt: ‘Ik herken de Yael van vroeger niet meer’, komt dat hard binnen. Er zijn ups-and-downs nodig om weer uit te komen bij haar eigen levenspad. De komst van haar dochter blijkt daarin uiteindelijk allesbepalend. Tijdens die periode ervaart ze iets kleins dat groots voelt: de zon op haar gezicht, een moment van intens geluk. Ze wordt er emotioneel van als ze erover praat. “Ik dacht: als ik dit weer kan voelen, dan kan ik hier elke dag naartoe werken.” Ze kiest voor zichzelf en ze gaan uit elkaar als haar dochter anderhalf is.
Voor zichzelf kiezen
Via Human Design leert Yael zichzelf beter begrijpen. “Er vielen zoveel puzzelstukjes op hun plek,” vertelt ze. Ze volgt een opleiding en start met één-op-één sessies om anderen te begeleiden. “Ik dacht: waarom weet niet iedereen hiervan af? Er is een unieke handleiding voor jezelf en ieder ander.”
Overgave, verdieping en vertrouwen
In haar zoektocht naar verdieping doet Yael twee ayahuasca-ceremonies onder begeleiding van een Huni Kuin-familie. Ayahuasca is een traditionele drank uit het Amazonegebied, gemaakt van planten en lianen, en wordt al eeuwenlang gebruikt in rituele context om inzicht te krijgen in emoties, patronen en levensvragen. Het middel kan intense innerlijke beelden en lichamelijke reacties oproepen. Daarom is zorgvuldige begeleiding, met voorbereiding en nazorg, noodzakelijk.
“De eerste keer was magisch,” vertelt ze. Als dezelfde familie later opnieuw naar Nederland komt, voelt ze sterk dat ze weer wil deelnemen. “Zo’n weekend voelt als een bubbel. Eenmaal terug in je eigen omgeving is het lastig om niet weer geleefd te worden.” Ze merkt dat ze die verdiepende connectie met zichzelf opnieuw wil opzoeken.
Het tweede ceremonieweekend bracht precies wat ze nodig had. “Het was een reminder dat ik vaak te veel in mijn hoofd zat. Dat ik de momenten in het nu soms niet bewust genoeg meemaakte. De ervaringen zijn confronterend, maar vooral helend en bekrachtigend. Het plantmedicijn geeft je niet per se wat je verwacht, maar wat je nodig hebt. Met de juiste begeleiding en vertrouwen in jezelf geloof ik echt dat het een krachtige reis is in je zelfontwikkeling.”
Liefde, kracht en een nieuwe droom
Na een paar jaar single te zijn geweest, komt Ronald op haar pad. “Bij hem kan ik helemaal mezelf zijn. Dat vond ik zo’n verademing.” Ronald heeft een sportschool in Joure. Yael doet aan krachttraining en ontdekt uit nieuwsgierigheid Reformer Pilates. Eén les is genoeg. “Ik had zó’n spierpijn”, lacht ze, “maar ik was ook meteen enthousiast. Ik voelde: dit klopt.” Samen besluiten ze dit pad te bewandelen.
Yael deed een opleiding tot Reformer Pilates-instructeur. Ze hebben een grootse verbouwing van een pand in de Midstraat achter de rug. Op 28 februari opende de deuren van Studio Reform. “We willen een fijne plek creëren waar mensen laagdrempelig kunnen trainen aan hun lichaam. Of je nu een sporter bent of al jaren niets gedaan hebt. Je kunt er altijd voor kiezen om te starten of iets nieuws uit te proberen. Dat hoop ik mensen mee te mogen geven, ook in onze studio.” Voor Yael is het opnieuw een keuze vanuit haar levensmotto. “Vertrouwen. Voluit leven”, zegt ze. “En weten dat het, hoe dan ook, goed komt.”
Tekst: Lotte van der Meij