Kreunende kruinen
Dieren worden menselijke eigenschappen toegedicht. U kent dat vast wel, baasjes die hun honden vertellen dat ze even weggaan, maar met een uurtje weer terug zijn. Of honden kunnen klokkijken. En als je kat Kees heet, kun je hem net zo goed roepen met Toos als je rammelt met de etensbak. Het zal hem een zorg zijn.
Het kan nog gekker, want er zijn ook mensen die denken dat bomen gevoel hebben, met prinses Irene als meest bekende voorbeeld. Dat bomen huilen, als je er een tak afknipt. Dat je de groeipijnen kunt horen. En de kruinen zelfs kreunen, als je de boom knuffelt.
‘Bomen knuffelen’. Het klinkt alsof je óf net uit een spirituele retraite in de Ardennen bent teruggekeerd, óf te lang zonder menselijk contact hebt gezeten. Toch is bomen knuffelen een serieuze bezigheid, althans volgens mensen die zinnen beginnen met: ‘De boom voelde mij’...
Het is de tijd van het jaar dat ze veel in het bos te vinden zijn. Ja bomen ook, maar ik bedoel de knuffelaar. De moderne bomenknuffelaar herken je meteen. Hij draagt comfortabele kleding, meestal in aardetinten, en heeft een blik alsof hij net een diep gesprek heeft gehad met een berk. Zijn vrienden weten: als hij zegt dat hij ‘even de natuur in gaat’, dat kan betekenen dat hij drie uur lang tegen een dennenboom staat te leunen, hopend op wederzijds begrip. Want bomen, zo wordt beweerd, luisteren beter dan mensen. Ze onderbreken je niet, geven geen ongevraagd advies en zeggen nooit: ‘Ja maar, jij doet ook altijd…’
Het mooie aan bomen knuffelen is dat het totaal onproductief is, en dat is precies de bedoeling. Geen stappen tellen, geen calorieën verbranden, geen doelen behalen. Je staat daar gewoon. Met je armen om een boom. Soms plakt je wang aan de schors. Soms kruipt er iets langs je nek waarvan je liever niet weet wat het is. Maar dat hoort bij de ervaring. De boom oordeelt niet. De boom denkt niet: ‘Jeetje, daar heb je er weer eentje’.
Er zijn natuurlijk praktische vragen. Hoe kies je de juiste boom? Ga je voor een jonge, energieke boom of een oude, wijze eik met levenservaring? En wat als iemand je ziet? Oogcontact verbreken en doen alsof je je evenwicht verloor? Of trots blijven staan en zeggen: ‘Ja, wij zijn even bezig’?
Dus de volgende keer dat het leven te druk wordt, overweeg het eens. Zet je telefoon uit, ga het bos in en sla je armen om een boom. Je komt misschien niet slimmer terug, maar wel met een goed verhaal. En met een beetje hars op je jas.
Richard de Jonge, eindredacteur