Face to face met Romano Pereira Corrêa: “Wat de wereld nodig heeft is meer liefde”

Romano Pereira Corrêa groeide op in Brazilië, in een klein dorp aan de Jari-rivier, een zijtak van de Amazone. Hij ging er naar school en was daarnaast altijd in de natuur. Daar was veel te ontdekken. “Elke dag gingen we vissen, jagen in de bossen, zwemmen en noem maar op. In de natuur leer je veel, ook van de inwoners van andere dorpen, kilometers bij ons vandaan. Onze voorouders waren Indianen. We deelden de legendes, de mooie verhalen, waar veel overeenkomsten in zaten.”

Brazilië en Friesland

Van zijn verhaal, prachtig beeldend verteld, kun je veel opsteken. “Brazilië kwam in contact met Friesland door het 100-jarig bestaan van het Friesch Dagblad in 2003”, vertelt Romano. “Via een sociaal project van deze krant, waar de papierfabriek in het Amazonegebied bij betrokken was, kwamen dertig jonge mensen naar Friesland. Ze werden ondergebracht bij gastgezinnen, waaronder het gezin van Rinske, mijn vrouw. Er ontstond een hechte band in korte tijd. Daarom bracht in 2004 een groep Friezen waaronder Rinske een bezoek aan Brazilië. Voor ons waren die Nederlanders heel bijzonder. Ze waren zelfs vlak bij mijn huis. Nederland kenden wij van het voetbal. Het oranje shirt is bekend over de hele wereld.”

Brazilië kwam in contact met Friesland door het 100-jarig bestaan van het Friesch Dagblad in 2003

Rugzak vol dromen

Een jaar later vertrok er opnieuw een groep jongeren voor elf maanden naar Nederland. Zij volgden lessen bij de Friese Poort in Sneek en werden onderwezen in de Nederlandse taal en cultuur. Romano wilde studeren in de hoofdstad van de provincie Pará, maar dat bleek niet mogelijk. “In die tijd hoorde ik ook het verhaal van een jongen die naar Nederland wilde, maar niet mocht van zijn vader. Dat vond ik zo erg. Ik vroeg aan mijn moeder wat zij zou zeggen als ik die kans zou krijgen. ‘Jij mag gaan, het gaat om jouw toekomst’, was haar antwoord.”

Vervolgens kreeg Romano bij de papierfabriek de mogelijkheid een technische opleiding te volgen. Bij het toelatingsexamen eindigde hij op de eerste plek. “De directrice zei: ’Jij bent mijn pupil’. Ik wilde graag werken, maar ook een papiertje halen”, vertelt hij. “Tien jongelui werden getest en de uitslag was dat ik voor elf maanden naar Nederland mocht gaan. Ik vertrok met een rugzak vol dromen, maar wel heel realistisch.”

Romano Pereira Corrêa - Foto: Johan

Afscheid en aankomst

Het afscheid van zijn moeder en zijn Braziliaanse vriendin was het zwaarst. “Degene die vertrekt, richt zich op de nieuwe toekomst en realiseert zich niet wat de achterblijvers moeten verwerken. Voor mij was de reis al een shock. Ik was nog nooit in São Paulo geweest. Ik werd gek van het getoeter van de auto’s. Wat eten arme kinderen hier vroeg ik mij af. Want in mijn dorp in de natuur hoeft niemand dood te gaan van de honger, er is altijd voedsel.”

“Boven Amsterdam zag ik hoe deze stad in blokken was gerangschikt. Het was augustus en regenachtig. Als in Nederland de zon schijnt, kun je niet meteen in T-shirt en korte broek naar buiten. Die kou was wennen. Ik had een instrument uit Brazilië meegenomen, een berimbau, om als een soort ambassadeur iets van mijn thuisland te laten zien.”

Wat eten arme kinderen hier vroeg ik mij af. Want in mijn dorp in de natuur hoeft niemand dood te gaan van de honger, er is altijd voedsel.

Oprecht nieuwsgierig

Romano kreeg onderdak bij de ouders van Rinske en voelde zich daar meteen thuis. Ook met Rinske had hij een klik. “Wat was alles hier netjes, al die bruggetjes in de wijk, geen troep op straat. Ze hebben hier verwarming, alles is schoon en iedereen heeft een auto”, vertelde hij aan zijn familie. “Hier kon ik leren wat ik wilde qua techniek en muziek. Je kunt overal met de fiets naartoe. Er liggen zelfs fietspaden bij de grote wegen naar de steden. De wegen zijn prima. De politie is aardig en de mensen zijn oprecht nieuwsgierig naar mijn cultuur.”

‘Onze band werd steeds specialer’

Ineens was daar een moment van ongelofelijke synchroniciteit. “Mijn vriendin uit Brazilië verbrak onze relatie. Ze wilde mij niet in de weg zitten. Dat hoefde niet van mij, ik vond haar een lieve meid. Maar zij wilde echt niet meer. In tranen ging ik naar de moeder van Rinske. Zij moest twee personen troosten want ook Rinske en haar vriend waren net uit elkaar. Vanaf dat moment werd de band tussen Rinske en mij steeds sterker. We kregen een relatie. Er speelde wel van alles door mijn hoofd. Begrijpt ze mij wel? Ik ga straks terug en wat gebeurt er dan? Wat heeft zo’n jongen uit het Amazonegebied dit meisje te bieden? Maar onze band werd steeds specialer. Rinske had het lef om uit te spreken dat ze helemaal voor ons samen wilde gaan. Ze heeft mij altijd zonder oordeel bekeken. Na elf maanden moest ik terug. Haar vader bracht mij naar Schiphol.”

In Brazilië werd hij feestelijk onthaald. “Iedereen was blij. Het was fantastisch om mijn ouders, mijn twee broers en de andere familieleden en bekenden weer te zien. Maar een dag later lag ik in mijn hangmat onder de kokosboom, toen daar ineens het besef kwam dat ik Rinske enorm miste. Dat kwam hard aan. Waar is mijn vriendin? In een telefooncel aan de andere kant van ons dorp kon ik haar bellen. Ze was niet meer zomaar een vriendin. Het contact was lastig. We hadden thuis geen internet. Ik ging met mijn laptop naar een cybercafé om haar te zien.”

Maar een dag later lag ik in mijn hangmat onder de kokosboom, toen daar ineens het besef kwam dat ik Rinske enorm miste

Samen verder

“In 2008 kreeg ik van mijn schoonouders de kans om naar Nederland terug te komen. Zij bekostigden mijn ticket, verblijf en opleiding. Ik mocht studeren en Rinske en ik konden ontdekken of we echt voor elkaar bestemd waren. Ik was opnieuw in shock. Ik had geen kant-en-klaar plan. Na een open dag besloot ik aan de NHL Electronica te gaan studeren.”

“In Brazilië moest ik alle documenten voor mijn verblijf in Nederland regelen. Dat neemt veel tijd maar nu had ik dat in een maand voor elkaar. Eenmaal terug, ik begon hierdoor later, was ik de tropische verrassing op school. Het was niet gemakkelijk. Mijn Nederlands was nog niet goed genoeg. Wiskunde was mijn redding. Ik werkte hard en na vier jaar rondde ik de opleiding succesvol af en kreeg ik een vaste baan. Rinske en ik hadden samen veel ondernomen en onze relatie was alleen maar sterker geworden. In 2012 zijn we getrouwd in de Oranjerie in Joure, waar we een prachtig Braziliaans feest hebben gevierd. Mijn ouders, een broer en een vriend waren erbij. Daar kijk ik dankbaar op terug. Nu hebben we een mooi huis in Joure. We zijn ouders van een dochter en een zoon geworden. Ik ben de rijkste man van de wereld.”

Muziek als levenslijn

Zijn geluksgevoel draagt Romano op een bijzondere manier uit. Muziek is de rode draad in zijn leven. Vroeger zong hij in Brazilië veel met zijn broers. Gitaar spelen leerde hij zichzelf. Nu heeft hij de meest ontroerende momenten in zijn leven, zoals de geboorte van zijn dochter en zoon, vastgelegd in twaalf prachtige songs. In september 2025 trad hij op in de Hobe van Baerdtkerk. Onder zijn artiestennaam Ropecco, een naam die zijn geschiedenis meedraagt (Romano Pereira Corrêa), zijn de prachtige liedjes te beluisteren op Spotify. Een bezoek aan zijn Facebookpagina of Instagram is de moeite waard.

Het laatste lied van zijn voorstelling heet Apenas com você (alleen met jou). Romano schrijft erbij: Dit liefdeslied gaat over heling, verbinding en thuiskomen. Het vertelt hoe ware liefde ons helpt groeien en opnieuw te beginnen. We maken de wereld samen een beetje mooier. Met beelden van een blauwe hemel en bloeiende planten roept het lied op tot liefde, zorg en hoop. Het refrein “Que o mundo necessita” vertelt: Wat de wereld nodig heeft is meer liefde. Dit is ook een prachtig slot van zijn eigen liefdesverhaal, dat laat zien dat liefde alles overstijgt.