Jong en oud staan op tegen uitsluiting: “Belangrijk is dat we elkaar niet verliezen, maar elkaar weer op gaan zoeken, verbinden”

Prachtig is het hoe onbevangen kinderen de harten stelen van de bewoners van Vegelin State. En ook mooi om te zien is dat twee groepen vol enthousiasme samen aan het schilderen zijn en er even geen leeftijdsverschil lijkt. In Sint Theresia een dag eerder was het ijs - voor zover nodig - al snel gebroken toen bij de kennismaking bleek dat beide groepen louter uit dames/meisjes bestond. “Dat was al de verbinding”, zegt een enthousiaste Angela Kok, coördinator dagbesteding bij dit wooncentrum. “Mooi was ook dat iedereen elkaar bij de voornaam noemde. Met het inkleuren en schilderen gingen beide groepen helemaal in elkaar op. Erg mooi. Niveaus waren er niet, gewoon samen doen, een erg mooie sfeer. En toen de meisjes weggingen, werd er geknuffeld en dat bewoners zeiden: ‘ik heb nog nooit zo’n leuke middag gehad’. 

“Heel bijzonder dat dat zo verbindt, zo veel plezier geeft. En dat die kinderen zo naar die ouderen trokken, was ook heel mooi.” Het vervolg is dat de werkjes die beide middagen zijn gemaakt worden verwerkt in kunstwerken. En er komt nog een derde bijeenkomst met oudere kinderen waar pesten, uitsluiting, er niet bij horen, gespreksonderwerpen zullen zijn. 

Elizabeth Amsterdam: “Belangrijk is dat we elkaar niet verliezen”

BSO Stap foar Stap Kinderopvang heeft meerdere vestigingen en vangt rond de vierhonderd kinderen op. Bijzonder is dat een locatie is ondergebracht in De Flecke in Joure. Daar zitten ook de kinderen die met de bewoners van De Flecke, Vegelin State en Sint Theresia deze creatieve middag beleven. 

Elizabeth Amsterdam, directeur/eigenaar van BSO Stap foar Stap Kinderopvang: “Onze kinderen van de BSO doen mee aan deze projecten omdat ik vind dat de oorlog en alles daar omheen niet vergeten mag worden. Belangrijk is dat je de jeugd daar ook bij betrekt als onderdeel van de samenleving. Het moet doorverteld worden. Misschien op een andere manier want we hebben het wel over kinderen. Het moet ze geen angst brengen. We proberen het wat breder te trekken door het over uitsluiten en pesten te hebben. Daar kun je met kinderen hele leuke gesprekken over hebben. Wat is pesten, hoe voelt dat bij een ander, het bewust worden van jouw gedrag naar de ander. Wij denken dat je daar bij kinderen in het klein al mee moet beginnen zodat het niet groter wordt. Met Stap foar Stap werken we ook samen met de bewoners van De Flecke. We leren de kinderen respect te hebben voor ouderen. Maar ook bewustwording van de natuur, hoe ga je met elkaar om. Belangrijk is dat we elkaar niet verliezen, elkaar weer op gaan zoeken, verbinden. We promoten ook het weer op straat spelen. Dat is absoluut mijn missie.”

Jacob Jan van der Veen: “Wat pesten met je leven doet”

In het kader van vrijheid en uitsluiting geeft Jacob Jan van der Veen lezingen over zijn pestverleden. Hij noemt het: ‘wat pesten met je leven doet’. Tot nu toe alleen op middelbare scholen omdat zo zegt hij ‘het best een pittig verhaal is’. In deze lezing vertelt hij vanaf het moment dat het op 6-jarige leeftijd begon, totdat het eindigde op zijn negentiende met een pauze van drie jaar. 

Op het waarom hij werd gepest, weet hij het antwoord niet. “Dat vraagt iedereen zich af die gepest wordt. Ik reageerde misschien op een manier waarop het werd gevoed. Ik heb geen idee. Tussen plagen en pesten zit maar een heel dunne scheidslijn. Een grapje is leuk, maar elke dag hetzelfde grapje door iemand anders, niet. En wat voor de ene een geintje is, kan voor de ander pesten zijn. Dat geef ik tijdens mijn lezingen ook mee. Al zal er één zijn die door mijn verhaal stopt met pesten of eentje die gepest wordt en hierdoor een stip op de horizon kan zetten, dan is mijn missie geslaagd.” Dat pesten was zo erg dat hij op zijn vijftiende een eind aan zijn leven wilde maken. “Op het laatste moment hoorde ik een stem zeggen ‘en je familie en je vrienden die je wel hebt dan’?”

Littekens

Beeldend laat hij tijdens zijn presentaties zien wat pesten met hem gedaan heeft. “Ik begin altijd met een A4-tje. Die laat ik ze dubbel vouwen en een prop van maken. En vraag ze om het aan de kant leggen. En dan geef ik ze twee woorden. Ik schrijf een woord op een bord dat ik later weghaal en ik vertel ze een woord. Aan het eind van de lezing vraag ik welk woord ze zich nog herinneren. Dan gaan de meeste vingers omhoog bij het geschreven woord. Dat is het verschil in impact tussen een gesproken en een geschreven woord: online pesten. En als laatste geef ik ze de opdracht van die prop papier weer een glad A4-tje te maken zodat die weer in de printer kan. Dat lukt niet natuurlijk. Dan vertel ik ze dat al die vouwen mijn littekens zijn en die middelste mijn zwaarste dag uit mijn leven is. Al leg je het heel lang tussen een betonpers, de meeste zullen vervagen, maar herinneringen gaan nooit weg.”