"Is het weer mij hier te grijs, dan is er altijd nog de zon van Kenia"

Zijn geboorteplaats is Sneek. “Ik ben geboren boven bar dancing de Sneeker Pan”, begint Klaashendrik zijn verhaal. “Maar daar zijn we niet gebleven. Ik ben in mijn jeugd wel negen keer verhuisd. We woonden in Scharnegoutum, Jutrijp, Oosterwierum, Beverwijk, Makkum en ook in Spanje. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader koos ervoor om in Spanje te wonen. Het is lastig vrienden maken, wanneer je zo vaak van woonplaats verandert.”

Rijke afkomst

Zijn vader had een uitstekend zakeninstinct en kwam over de hele wereld. Hij handelde in antiek en dat was bijzonder lucratief. “Ik kom uit een rijke familie”, vertelt hij. “Mijn vader komt uit Sneek. Toen hij met mijn moeder trouwde had hij al twee zoons. Mijn moeder is geboren in Leeuwarden, was met een Amerikaanse militair getrouwd, heeft daar gewoond, gescheiden en was met haar zoon en dochter weer naar Nederland gekomen. Samen kregen ze mij. Ik was een nakomertje. Mijn vader zei eens tegen mij: Jij hoeft later nooit te werken. Daar heb ik nog wel eens aan gedacht op momenten dat ik hard aan het werk was. Hij overleed toen ik 18 jaar oud was. Mijn moeder is nu 86 jaar en woont in Sneek.” 

Van soldaat naar bedrijfsleider

Lessen volgen in de schoolbanken was niets voor hem. Toen de 17-jarige Klaashendrik weer eens van school was gestuurd, dacht zijn moeder dat de militaire dienst de oplossing voor hem was. Daar haalde hij zijn vrachtwagenrijbewijs maar bijtekenen, dat zat er niet in. “Ze namen me niet serieus”, lacht Klaashendrik. “Thuis heb ik toen maar De Gouden Gids erbij gepakt en ik ben bedrijven gaan bellen met de vraag of ze ook iemand nodig hadden. In Jirnsum vond ik het bedrijf Linea Recta. Ik had niet veel diploma’s maar mijn vrachtwagenrijbewijs kwam daar goed van pas. Ik kon de eerstvolgende maandag beginnen. Ik was netjes gekleed en aan het eind van die dag was ik helemaal wit van de verf en het krijt. De vraag of ik de volgende dag weer wilde komen werken, beantwoordde ik met ‘ja’. Vervolgens heb ik daar 28 jaar gewerkt. Al snel was ik ploegbaas en ik groeide door naar bedrijfsleider.” 

Tanzania

Dankzij zijn werk voor dit bedrijf kwam hij aanraking met het continent Afrika. "Ik verbleef vaak in Tanzania, waar we werk uitvoerden in opdracht van een grote Nederlandse bouwonderneming. We hadden daar wel vijfhonderd man onder ons. In Nederland zijn we gewend 'als jij goed bent voor ons, dan zijn wij goed voor jou'. Maar in Afrika werkt dat principe niet. Ze zaten graag op hun mobiele telefoon en daarbij hoe langer het project duurde, hoe langer ze werk hadden. Dat was hun insteek. Toch hebben we daar prima wegen aangelegd. Die mensen waren gewend aan een heel slecht wegdek met stenen, hobbels en bobbels. Ze gingen daarom heel hard rijden op die mooie nieuwe asfaltwegen. Veel te hard. Ik heb daar veel ongelukken meegemaakt, vaak ook met dodelijke afloop. We vervoerden zelf de mensen, van wie wij dachten dat ze nog leefden, naar het ziekenhuis. Dat was geen pretje om mee te maken.” 

Chinezen in Afrika

“Na ons kwamen de Chinezen. Over elke groep arbeiders had een Chinees de supervisie. Zij hielden streng toezicht en schreeuwden veel meer. Op dit moment pikken ze hele grote stukken van het Afrikaanse continent in. Ze investeren daar en als de Afrikanen de lening niet terug kunnen betalen dan pakken ze een stukje land. Ze hebben al veel in handen.”

Mooie tijden

Bij Linea Recta had Klaashendrik een fantastische tijd. “Er ging geen dag voorbij dat ik geen pijn in mijn zij had van het lachen”, kijkt hij lachend terug. “Wat een sfeer, elke dag was het feest. Op vrijdagmiddag gingen ze allemaal aan het bier. Sommigen konden niet helemaal maat houden. Ik reed dan een rondje met de vrachtauto om ze thuis bij hun vrouwen te brengen. Dan belde ik bij de voordeur aan. Als ze niet meer op hun benen konden staan, klapten ze soms gewoon languit op straat. Man, dat was wat.”

Eigen onderneming

Nu runt hij al zo’n tien jaar zijn eigen bedrijf Kamminga Multiline vanuit Joure. Joure is goed bereikbaar en ligt mooi centraal in Friesland. Hij heeft personeelsleden in dienst die overdag de wegmarkeringen aanbrengen. Zelf gaat hij zo’n drie nachten in de week de weg op. “Je vindt bijna geen mensen, die ’s nachts of ’s avonds willen werken", is zijn ervaring. "Bij mijn bedrijf doe ik dat zelf. Als men om tien uur ’s avonds met het asfalteren is begonnen, kan ik om een uur of drie beginnen met het aanbrengen van de markering. Als ik met mijn bus aan kom rijden vragen ze vaak waar de rest van de ploeg is. Tot hun verbazing vertel ik dan dat ik alleen werk. Ik heb prima materiaal, kan alles perfect opmeten en werk snel. Later heb ik ze wel horen zeggen: Je moet die Fries hebben, met dat lange haar.”

Kenia en de liefde 

Een ander Afrikaans land waar hij sterke banden mee heeft is Kenia. Hij heeft daar ook persoonlijke bezittingen en vond er de liefde. “Ik ontmoette daar mijn Afrikaanse vrouw. We hebben samen een zoon van tien jaar, die bij mij in Joure woont en hier naar school gaat. Hij voelt zich hier het beste thuis. Mijn vrouw is wel in Nederland geweest maar ze had heimwee en is nu weer in Afrika. We moeten er maar het beste van maken.”

“Daarvoor was ik getrouwd met een Afrikaanse vrouw die moslim is. Ik kwam in moslimkleding bij de Imam. Hier moest ik een paar woorden Arabisch spreken en kreeg ik een nieuwe naam. Zelf vond ik Jamal wel mooi, maar het antwoord was: ‘Dat bepaal ik’. Maar met 1000 shilling, omgerekend acht euro, werd ik toch Jamal Kamminga. Met deze vrouw heb ik een dochter. Zij is nu 16 jaar. Ik zou haar graag naar Nederland halen, haar kansen zijn hier veel groter. Maar haar moeder laat haar nog niet gaan.”

“De mensen in Afrika hebben minder luxe dan wij, maar zijn misschien wel gelukkiger”, denkt Klaashendrik hardop. “Het zijn mooie mensen. Ik denk dat zo’n twintig procent van hen schatrijk is. De rest is gewoon arm. Een middenklasse is daar niet. De rijke mensen laten heel erg zien dat ze het goed hebben. Mijn buren daar kochten een Ferrari. Ze kunnen er maar 850 meter mee rijden, want dan zit er zo’n heuvel in de weg dat die auto daar met geen mogelijkheid overheen kan. Toch hebben ze die auto gekocht en ze zijn er trots op.”

Belevenissen in Afrika

Klaashendrik illustreert zijn belevenissen in Afrika met nog meer mooie verhalen: “Als familieleden of vrienden mij daar bezoeken, roepen ze wanneer ze er net zijn: 'Stop een olifant'! Ik zeg dan lachend dat we helemaal niet hoeven te stoppen. Het is een land vol met ‘mooie beestjes’. Na die olifant zullen er nog een heleboel volgen.”

“Ik leerde in Kenia ook Peter Klashorst kennen, de kunstenaar bekend van De Wereld Draait Door, die kortgeleden is overleden. Hij heeft zelfs even bij mij gewoond. Peter maakte erotische schilderijen en had daarvoor vrouwen bij zich. ‘Peter, waarom toch die vrouwen?’ vroeg ik. ‘Ach iedereen weet hoe een kever eruit ziet, maar als je er eentje gaat schilderen wil je die wel voor je zien’, was zijn antwoord.”

Niet oud

“Ik ben nu 58 jaar. Eigenlijk hoef ik niet meer te werken. Dat ik mijn bedrijf nu voortzet, doe ik puur voor mijn zoon. Natuurlijk blijft er onder de streep ook wel wat over. Van concurrentie heb ik niet veel last en bovendien, lijnen moeten altijd en overal worden gezet, op wegen, op parkeerdekken, in hallen en noem maar op. Het gaat goed met mijn bedrijf.”

“Een saai leven heb ik allerminst en ik vind mijzelf niet oud. Als ik vroeger met iemand van 50 jaar moest samenwerken, dan vond ik die persoon echt oud. Daar kijk ik nu heel anders tegenaan. Er is nog van alles te beleven. Mijn zaken zijn goed op orde. Ik heb een mooi bedrijfspand met woning in Joure, waar ik graag ben. En is het weer mij hier te grijs, dan is er altijd nog de zon van Kenia.”