Hiske Leffertstra overwon kanker

Toen Hiske verliefd werd op Feike, wist ze daarmee dat ze later op de boerderij, met noodzakelijk onderhoud, zou komen te wonen. Feike omschrijft haar als de ‘pittige Hollander’ omdat ze geen Fries sprak, terwijl Feike uit een echt Fries gezin komt. Dat was in het begin nog wel eens lastig. Ze ontmoetten elkaar via een vriend in de kroeg. Feike zegt gekscherend dat hij Hiske en haar vriendinnen ‘it oardel meter klubke’ noemde, want ja Hiske is dan misschien klein van stuk, ze is groot genoeg om niet door Feike over het hoofd te worden gezien. De liefde was wederzijds en nu 25 jaar later kijken ze elkaar nog steeds aan met een twinkeling in hun ogen.

Van twee naar zes
Hiske is opgegroeid in Joure, maar werd in 1978 geboren in Arnhem. Met haar ouders en oudere zus verhuisde ze op haar derde jaar naar het noorden toen haar vader bij De Flecke ging werken. Ze wist wel dat ze later graag landelijk wilde wonen. Dus toen ze uit huis ging huurde ze een huisje op de Langedyk in Akmarijp. Heel toevallig aan de overkant van Leffertstra Pleats. Het duurde niet lang of Feike trok bij haar in. Hij werkt overdag op de boerderij en Hiske werkt, inmiddels al ruim 25 jaar, als ambtenaar in Leeuwarden. In 2003 raakt ze in verwachting van hun oudste zoon Pieter, en volgt er een tweede zwangerschap in 2004. "Omdat het huis niet zo groot was, wilde ik na deze tweede, een derde kind daar niet geboren laten worden." Maar toen bleken er twee hartjes te kloppen, Hiske was in verwachting van een spontane ééneiige tweeling: Jelrik en Bearend. Binnen anderhalf jaar tijd waren ze met zijn vijven. Toen ze trouwden en na de geboorte van de drie jongens de ring lieten maken, kreeg deze geen vijf diamantjes, maar zes. De wens werd vervuld, dochter Giltsje maakte in 2013 het gezin compleet.

Huizenruil
Het huisje was toch wel écht te klein en zoekende naar een oplossing, werd er gekozen om van huis te ruilen met haar schoonouders. Toen alles volgens de regels was verlopen, zijn ze in 2014 overgegaan. Het gezin ging naar de boerderij en de schoonouders naar de Langedijk. Het was een hele klus, want de boerderij moest behoorlijk verbouwd worden. “We lieten een caravan plaatsen waar we 's nachts in sliepen en de keuken van de boerderij werd ons woongedeelte. De eerste stap was het vernieuwen van het dak. Toen we de bovenverdieping aan wilden pakken bleek dat het hele stalen skelet vervangen moest worden. We hebben uiteindelijk drie jaar in de caravan geslapen. Als tweede hebben we de Hollandse stal vervangen voor een potstal, dat is een stal waarin de koeien vrij rondlopen. Een brand legde onze melkstal in as, die moest hierdoor vervangen worden. Weer een stap verder hebben we onze oude stal compleet gerenoveerd naar een ligboxen stal. Onze laatste klus was een uitbouwproject van het woonhuis. De volgende noodzakelijke stap laat momenteel op zich wachten gezien het bestaansrecht van de boerderij onzeker is door alle regelgevingen momenteel.”

Agressieve tumor
In 2018 werd Hiske veertig, en dan krijg je een oproep voor een uitstrijkje. “Ik had de oproep in maart gekregen maar liet hem steeds liggen, vlak voor de vakantie in augustus besloot ik het nog even te doen.” De dag na haar vakantie krijgt ze een telefoontje van haar huisarts: 'Ik wilde het liever niet telefonisch doen, maar ik heb geen keuze, je moet over een uur namelijk in het ziekenhuis zijn'.  Tijd om na te denken had ze niet. “Ik kreeg direct een kijkoperatie, in het ziekenhuis nam ik rustig een bakje koffie en hoorde mensen mopperen dat alle operaties waren uitgesteld, want er was een spoedgeval tussen gekomen, niet wetende dat ík dat spoedgeval was.” Het blijkt een hele agressieve tumor NEC (neuro-endocrien carcinoom) te zijn in haar baarmoedermond. “Het gekke, de tumor is zo agressief doordat deze snel en ongecontroleerd groeit. dat als ik in maart een uitstrijkje had laten maken het er nog niet had gezeten, bizar toch? Laat alsjeblieft altijd een uitstrijkje maken! Omdat het een zeldzame tumor betrof, is hier weinig tot geen onderzoek naar gedaan. Hierdoor besloten de artsen in Groningen een zware behandeling in te zetten: vijf keer vier dagen ziekenhuisopname om de drie weken en tijdens de chemo werd gestart met de dertig bestralingen. Daarna volgde een operatie waarbij ze alles hebben verwijderd. Ik ben een soort van uit mijn lichaam getreden, en dacht over een jaar kom ik er wel weer in als het klaar is. Ik besloot zelfs nog naar een gespecialiseerde kapper te gaan om mijn haar te doneren. Het kaal worden hoort erbij. Een pruik uitzoeken, ik deed het. Ik heb die pruik maar twee keer gedragen ik vond het niks, maar ja, dit weet je niet van tevoren.”

Zenuwachtig
“Ik was zo blij dat de verbouwing net was afgerond van onze bovenverdieping. Stel je voor dat ik toen toch nog in die caravan hebben moeten liggen, verschrikkelijk. De kanker heeft, ook al wil je het niet, toch veel invloed op het hele gezin. Zelf heb ik altijd gedacht dat ik gewoon beter zou worden, maar je kinderen zien je wel ziek en kaal en dat heeft grote impact.” Hiske is zichtbaar geëmotioneerd. Tussentijds konden ze niet zien of de behandelingen aan zouden slaan pas aan het eind van het traject zou ze horen of ze kankervrij was. “Een week voor de uitslag wilden we de kinderen niet met onze spanning lastigvallen, dus besloten we er een paar dagen tussenuit te gaan met zijn tweeën. Een waardevol moment, want we konden toen alles bespreken, voor als het geen goed nieuws zou zijn. We mochten kiezen of we de uitslag voor of na kerst wilden krijgen, we kozen voor er na. Ik wilde niet weten of dit mijn laatste kerst zou zijn. Ik was nog nooit zo zenuwachtig als voor de uitslag die dag in Groningen. Ik werd verwezen naar kamer nummer 10, en dacht achter die deur ligt mijn antwoord. Gelukkig was het goed nieuws. De behandelingen hadden gewerkt. Ik ben kankervrij, maar pas jaren later heb ik mentaal, met een beetje hulp, verwerkt wat er is gebeurd.”

Altijd weer die regeltjes
Hiske kan niet zo goed stilzitten, waarschijnlijk omdat Feike ook altijd bezig is op de boerderij. Alle kinderen wonen nog thuis, dus er is altijd reuring. Al zit oudste zoon Pieter momenteel in Noorwegen voor een fotografie-stage. Hem  hebben ze onlangs bezocht. Ze werkt nog steeds bij dezelfde werkgever, al was dat na anderhalf jaar afwezigheid door haar ziekte niet vanzelfsprekend, ook iets met regelgeving. Na 1,5 jaar afwezigheid door de kanker, treed de wet van de Poortwachter in en mocht ze eigenlijk niet terugkeren naar haar oude functie. Haar werkgever heeft zich hard gemaakt voor haar en uiteindelijk na veel gedoe, is het gelukt. 

"Op de een of andere manier loop ik in alles wat ik doe, tegen de regelgeving aan. In mijn vrije tijd maakte ik zelf yoghurt. Deze is troepvrij en ook echt heel erg lekker, ik ging op marktjes staan en dat ging goed. Ik dacht hoe ga ik dit groots aanpakken? Al gauw bleken hier ook allemaal regeltjes voor te zijn die voor mij het plezier er af haalden, erg jammer, dus nu maak ik alleen nog maar yoghurt voor onszelf.”

Zingen voor plezier
Toen dochter Giltsje bij een koor zat ging Hiske graag met haar oefenen, Ze vond dit zo leuk dat toen haar dochter stopte, ze zelf op zoek is gegaan naar een koor. “Ik zit nu zo’n 4,5 jaar bij popkoor Jour Sound. We hebben echt een hele leuke groep en het enthousiasme spat er van af. We zoeken nog een paar mannen trouwens", lacht ze. "We hebben optredens overal, van Texel naar Amsterdam waar we in Paradiso hebben gestaan, wie had dat gedacht. Het is gewoon heel gezellig”, gulndert ze. Ook zingt ze bij het Queen Project the Miracle waarmee ze drie uitverkochte optredens hebben in De Lawei in Drachten. "Wat ik ook leuk vind is de derde helft”, en alweer volgt een lachsalvo.

Me-time
Door mijn kanker kies ik meer voor mezelf, ik ben meer in het moment. Ik ben blij dat ik op mijn veertigste kanker heb gehad en niet op mijn zestigste. Want daardoor kon ik eerder met deze inzichten in het leven staan, en natuurlijk zijn de kinderen ook ouder waardoor ik minder hoef te zorgen. De tweeling wil uiteindelijk de boerderij overnemen. We hopen dat dit gaat lukken en dat de regelgeving dit toelaat. Ook zijn we nu bezig met camperplaatsen te realiseren, midden in de prachtige natuur van De Fryske Marren. Vakantie tussen de weilanden, water, ooievaars en de koeien meer Friesland wordt het niet."