Face to face met Susanne Walsma: “Het voelt alsof ik elke dag op vakantie ben”

Omdat Susanne veel onderweg is en haar vrije tijd in de weekenden snel vol zit, spreken we elkaar eerst telefonisch en later in levende lijve tijdens het maken van de foto. Terwijl ze net boven Parijs richting de Belgische grens rijdt, vertelt ze over haar nieuwe leven. “Gisteren zat het verkeer tegen en vanmorgen moest ik al om half acht ’s ochtends op een bepaalde locatie zijn. Daarom ben ik vandaag vroeg vertrokken. Om vier uur startte ik de motor. Het kwam goed, ik was keurig op tijd”, vertelt ze. De vraag of ze kan vertellen terwijl ze ondertussen haar hoofd bij het verkeer moet houden, beantwoordt ze lachend: “Ik ben een vrouw hè. Ik kan prima twee dingen tegelijk.”

Vertrouwen

Traditioneel wordt de transportsector gedomineerd door mannen. Dat Susanne zich op zo’n jonge leeftijd moeiteloos staande houdt in deze wereld is opmerkelijk. Ze staat letterlijk haar mannetje, heeft zelfvertrouwen en ook het vertrouwen van haar werkgever. Het eerste contact met Schaap en De With kwam tot stand via Facebook. Susanne reageerde, zonder verwachtingen, op een oproep waarin het transportbedrijf aangaf op zoek te zijn naar nieuw personeel. Ze ontving een lijst met vragen, die ze ingevuld terugstuurde. “Ik mocht op gesprek komen. Dat ging goed en zo is het gekomen dat ik hier nu werk”, vat ze snel haar weg naar haar nieuwe werkomgeving samen. 

Prachtige kans

Na haar 18e verjaardag wist ze in een korte periode alle benodigde examens en toetsen te behalen om een vrachtwagen en zelfs ook een vrachtwagen met aanhanger te mogen besturen. “Anderhalve week na mijn verjaardag haalde ik het C-rijbewijs. Alle praktijkexamens gingen mij vervolgens goed af. Ik haalde ze in één keer. Theorie was soms wat lastiger”, vertelt ze. “Voordat ik in mijn eigen vrachtwagen mocht rijden, ben ik met mijn baas Durk Schaap op pad geweest. Hij heeft mij in een aantal weken ontzettend veel geleerd over dit beroep. Ik ben hem heel dankbaar dat hij hiervoor echt de tijd heeft genomen. Ik leerde van hem hoe alles onderweg in zijn werk gaat met de vracht. Hoe de administratie gedaan moet worden. Hoe alles in het buitenland geregeld is en noem maar op. Ik had natuurlijk nog maar weinig kilometers afgelegd toen ik begon. Daarbij is alles in het buitenland nieuw voor je. Dankzij mijn baas heb ik een prachtige kans gekregen om dit allemaal te ervaren. Bij ons bedrijf maak je geen fouten, er zijn alleen verbeterpunten. Dat is fijn en dat geeft vertrouwen. Ik kan altijd met de zaak bellen. Het maakt niet uit hoe vaak ik dat doe. Ze helpen mij altijd.” 

Ik ben een vrouw hè. Ik kan prima twee dingen tegelijk

In het drukke verkeer van Parijs gaf Durk haar veel aanwijzingen. “Op een bepaald moment vroeg ik hem of hij alsjeblieft stil wilde zijn. Ik werd er helemaal zenuwachtig van. Ik kon dat zelf wel”, lacht Susanne. Durk hield zijn mond en liet Susanne haar eigen gang gaan. Bochten kleiner dan een haakse hoek of achteruit rijden op de spiegels, ze liet zien dat ze het allemaal beheerste. Met een gerust hart kon haar baas haar na een paar weken met haar eigen vrachtwagen de weg op laten gaan. “Op een bepaald moment merkte ik dat hij een beetje wegdommelde, terwijl ik reed. Toen wist ik dat ik zijn vertrouwen had gewonnen”, zegt ze hier zelf over. 

Emotioneel

Als Susanne op maandag is vertrokken, belt haar vader haar meestal als hij zelf naar zijn werk gaat. “Hij vindt het fijn even te horen hoe het gaat”, zegt ze. “Mijn interesse voor auto’s en alles wat daarbij hoort, heb ik dankzij mijn heit met de paplepel ingegoten gekregen. Hij is ook altijd met auto’s bezig. Nadat ik een paar keer met hem op een vrachtwagen mee mocht, vond ik dat zo mooi, dat de keuze hiervoor snel was gemaakt. Toen ik voor de allereerste keer in mijn eigen vrachtwagen reed, ben ik naar mijn familie gegaan om mijn trots aan iedereen te laten zien. Mijn moeder vond het zo mooi. Ze was gewoon emotioneel.”

Gebroken rug

Geïnspireerd door de passie van haar vader voor auto’s en motoren deed Susanne als jong meisje ook aan motorcross. Dat deze sport niet zonder gevaar is, heeft ze helaas zelf ervaren. “Na een val op de crossbaan in Joure brak ik mijn rug op twee plaatsen”, vertelt ze. “Ik heb enorm geluk gehad, want het had veel erger kunnen aflopen. Ik heb een paar dagen in het ziekenhuis doorgebracht en toen mocht ik naar huis. We hadden thuis een ziekenhuisbed voor mij. Ik moest onder begeleiding naar de wc. Na een week kon ik steeds iets meer. Van deze val ben ik erg geschrokken. De revalidatieperiode was lang. Ik ging drie keer in de week naar de fysio en ik sportte veel. Ik heb nog wel een keer op de motor gereden, maar ik kwam tot het besef dat het nooit meer zo zou worden zoals het was. Het was beter om te stoppen.” 

Haar vrachtwagen

Nu stapt ze niet meer op de crossmotor, maar gaat wel met een grote truck en aanhanger de weg op. De zwarte vrachtwagen met de mooie afbeeldingen is voor een groot deel van de week haar thuis. De cabine heeft ze opgesierd met eigen spulletjes en foto’s. “Door mijn werk kom ik overal en nergens. Vorige week was ik al op zondagmiddag om twee uur vertrokken om op maandagmiddag bij de Zwitserse grens te zijn. De omgeving daar is prachtig. Die bergen, dat is echt genieten.”

Variërende vracht

De vracht die Susanne vervoert is heel afwisselend. “Van spullen voor de Action, dakramen en kozijnen, geperste balen oud papier, wc-papier, tot allerlei spullen voor Wehkamp,” somt ze op. “Alles wat op een pallet kan, kan ik vervoeren. Ik heb ook katheders vervoerd en onderdelen voor vliegtuigen, die koel bewaard moesten blijven. Wij chauffeurs zijn de schakels tussen de landen. Zo voel ik dat. Als ik nu wc-papier in de supermarkt zie staan, dan weet ik dat er een heel verhaal achter zit, voordat het daar in die stelling terecht is gekomen.”

Girlpower

Er toetert wel eens een collega-chauffeur naar haar, of ze steken hun duim op. Susanne is positief ontvangen in de wereld van het transport. “Doordat ik een meisje ben willen ze mij wel meer helpen, bijvoorbeeld ook als ik vracht moet laden of lossen. Dat merk ik wel. Maar ik kan dat ook prima zelf. Aan de andere kant, als de tijd dringt, is het wel eens gemakkelijk”, lacht ze. 

Wij chauffeurs zijn de schakels tussen de landen. Zo voel ik dat

“Natuurlijk heb ik op de opleiding ook wel eens gedacht: ‘Ik ben een meisje, wat doe ik hier’? Toch is het allemaal heel goed verlopen. Ik rij met plezier. Ik ben graag alleen op pad en vermaak me prima op de momenten dat mijn rij-uren erop zitten. In de rustperioden spreek ik af met collega-chauffeurs om elkaar te treffen in het chauffeurscafé. Als dat niet lukt, dan heb ik mooie lijsten op Spotify om naar te luisteren, of ik kan Netflix kijken of ik bel met mijn mem, heit of met vrienden. Maar aan de andere kant moet je de wereld ook niet mooier maken dan hij is. Natuurlijk voel ik me ook wel eens alleen. Maar ja, je alleen voelen is wat anders dan alleen zijn.” 

Vakantie

“De vrijheid van dit beroep is fantastisch. Natuurlijk moet je op tijd ergens zijn, maar je hebt de regie over je eigen dag. Ik geniet van alles wat ik onderweg zie, vooral van de bergen. In mooie gebieden besef ik telkens weer hoe fijn het is om op de weg te zijn. Op die momenten voelt mijn werk voor mij alsof ik elke dag op vakantie ben.”

Tekst: Gea de Jong-Oud
Foto’s: Johan Brouwer