Wichard de Krijger dichter met een rauw randje: “Ik ben een (over)denker, een piekeraar”

Hij woont tot zijn twaalfde in Wolvega. Totdat zijn ouders gaan scheiden. Dit zorgt ervoor dat hij samen met zijn jongere broertje in Bolsward terechtkomt, terwijl zijn oudste broer bij zijn vader blijft wonen. Dat hij de laatste zes weken van de basisschool op een andere plek moet doorbrengen, is een harde klap. Alles wat hij kent en vertrouwd is plotseling weg. Wichard gaat naar de havo. Hij zoekt in die tijd troost in het dempen van zijn gevoelens door middel van drank en blowen. Hij gaat vaak op stap en omschrijft zichzelf als een boze, cynische en vluchtende puber.

Luisteren in plaats van voelen

“Ik was een gevoelig jongetje, maar ik verhardde”, vertelt hij. Als kind wil hij graag bioloog worden. Hij is graag buiten, wandelt en koekeloert graag om zich heen hij ziet zichzelf al helemaal liggen met een verrekijker een nest roofvogels spottend. Toen hij voor de keuze stond om een vervolgopleiding te kiezen, sprak hij zijn wens uit aan zijn oudere broer en die gaf als advies dat hij beter iets kon doen waar hij later geld mee kon verdienen. Hij volgt dat advies op en voltooidt vervolgens in één jaar de meao, een opleiding die hij van zijn vader moest doen om te laten zien dat hij serieus genoeg was voor een hbo-studie. Uiteindelijk studeerde hij heao bedrijfseconomie, wat een heel andere richting is dan biologie. Ondanks het vele uitgaan, neemt hij zijn studie wel serieus. Ook is hij veel aan het werk bij een keramische drukkerij in Bolsward waar hij een bijbaan heeft. Na zijn studie blijft hij daar voor zijn eerste echte baan.

Richard de Krijger - johan Brouwer

Aanranding

Rond zijn negentiende heeft Wichard een hechte groep van vijf goede vrienden om zich heen verzameld, die nu nog steeds zijn vrienden zijn. Daarnaast heeft hij een bredere kring van mensen die hij vertrouwt en mee omgaat. Op een avond, na weer eens te veel te hebben gedronken en geblowd, valt hij in slaap bij een van deze mensen. Als hij wakker wordt, voelt hij zich ongemakkelijk. Hij hoort wat gegiechel en merkt dat zijn broek half uit is. Hij kan het niet helemaal plaatsen en vraagt zich af: ‘Wat is er gebeurd?’ Hij vraagt dit direct aan zijn vrienden die er nog zijn, maar niemand zegt iets. De volgende dag komen twee van zijn vrienden, die er die avond bij waren, bij hem langs. Ze voelen zich slecht over wat er is gebeurd en wat ze gezien hebben. Ze vertellen hem tot in detail wat er die nacht is gebeurd: hij blijkt aangerand te zijn door een oudere man die bij hen was.

Rationeel lukt het hem om met dit voorval om te gaan. Hij geeft de man aan, er volgt een rechtszaak en de dader wordt veroordeeld. Maar emotioneel is het toch een stuk ingewikkelder. Want hij voelt zich vies en het vertrouwen in de mens is weg. Wichard wordt hierdoor nog harder. Hij verstopt zich, door nog meer te gaan werken. Hij heeft wel vriendinnetjes maar iedereen die dichtbij probeert te komen duwt hij van zich af. Blijkbaar kan hij goed omgaan met zulke stresssituaties en hij gebruikt deze kwaliteit in zijn werk als manager.

Moppermanager

Hij omschrijft het zelf als volgt: “Ik ben twee keer harder geworden, eerst door de scheiding en later door de aanranding.” Hij pakt zijn leven verder op. Hij gaat werken bij Vion Food Group (waar hij 21 jaar blijft) en in 2000 ontmoet hij zijn vrouw Frieda. Voor zijn werk verhuizen zij in 2005 naar Brabant. Ze krijgen daar twee kinderen: dochter Sinne (2005) en zoon Nias (2008). In 2010 verhuizen ze naar Joure. Het lijkt alsof het leven in rustig vaarwater is gekomen. Voor zijn werk reist hij regelmatig naar het buitenland, onder andere naar Portugal, Polen en China.

In 2017 zit hij in China als zijn manager tegen hem zegt dat hij vindt dat het niet goed met hem gaat. Wichard beaamt dit en geeft aan dat hij zichzelf een moppermanager vindt geworden. Zijn manager besluit dat het tijd is voor verandering en stuurt hem naar de Baak. De Baak, ook wel ‘the school of life’, is een trainingsinstituut voor managers die hun leiderschap willen herzien. Daar volgt Wichard een intensief traject dat een jaar duurt, waarin hij zes keer een week intern gaat.

Huilend op de parkeerplaats

“Ik zat daar met tien andere managers, allemaal mensen met een stevige rugzak, zo ervoer ik het,” legt Wichard uit over zijn eerste sessies. “Het was een reis naar je diepste zelf: wie ben je, wat wil je? Succes komt voort uit de dingen die je meemaakt en de uitdagingen waarmee je te maken hebt. Het was geen gewone training. Ik moest echt confrontaties aangaan met mijn diep weggestopte ervaringen.” Na een van de eerste sessies eindigt hij huilend op een parkeerplaats. Maar liefst een uur lang. “Ik kon gewoon niet stoppen. Tijdens het delen van mijn eigen verhaal, zag ik, alsof ik in een spiegel van tien mensen keek, pas echt in hoe zwaar mijn eigen verhaal was.”

Schrijven als uitlaatklep

“Vanaf het moment dat ik bij de Baak kwam, begon ik weer actief te wandelen en dagelijks te schrijven. Het stroomde gewoon. Elke dag kwamen er zoveel quotes en gedichten uit mijn pen. De woorden bleven maar komen. Ik heb vijf jaar lang elke dag geschreven. De verhalen van de mensen om mij heen, mijn eigen ervaringen en alle emoties vonden hun weg naar het papier. Na dat jaar ben ik nog anderhalf jaar bij een psycholoog geweest. Met EMDR (een methode voor mensen die blijven kampen met de gevolgen van schokkende ervaringen, red) heeft ze mijn traumatische ervaring met de aanranding emotioneel draaglijker gemaakt, waardoor ik er nu anders naar kan kijken.”

Krijgerij

Al snel presenteert hij zich als dichter. “Ik maakte een website waarop ik mijn werk deelde en bracht mijn gedichten uit in drie bundels. Mijn dochter raadde me aan om een Instagram-account aan te maken, onder de naam Krijgerij.” Zijn achternaam en zijn gedichten zijn kleine krijgertjes, cadeautjes voor de mensen. “Mijn gedichten zijn donker. Ze volgen wel de seizoenen, de natuur blijft een grote inspiratiebron voor mij. Ik wandel veel en ver, soms wel tachtig kilometer op een dag. Ik ben een (over)denker, een piekeraar.” Die donkerte is niet iets wat ik bewust zoek of ben; het is gewoon wat ik voel en dat komt via mijn schrijven naar boven.”

Rouw, verbinding en troost

Door de therapie ben ik veranderd. De hardheid is langzaam van me afgevallen. Ik ben gevoeliger geworden en stel me kwetsbaarder op. Dat is natuurlijk ook wennen voor mijn directe omgeving. Het mooie is dat mensen steun vinden in mijn gedichten, vooral degenen die rouwen. Zo kwam Romy van der Wiel op mijn pad. Zij is uitvaartverzorgster en ik vroeg haar om mijn gedichten mee te nemen naar een beurs. We raakten in gesprek en daaruit ontstond het idee om rouwwandelingen te organiseren. We bieden mensen de mogelijkheid om met ons mee te lopen en met elkaar, of met ons, in gesprek te gaan. Dit doen we één keer per maand. Wat er dan volgt, komt vanzelf: de gesprekken, de verbinding, de troost.”

Mensen raken

“Mijn intentie is om mensen te raken en te helpen. Ik heb een stap teruggedaan op mijn werk, omdat ik meer tijd wil besteden aan het schrijven. Daarnaast organiseer ik graag poëzie retraites, ga ik naar dichterszwerftochten door het hele land, dichtcafés en het Polder Poëzie Festival. Ook organiseer ik als initiatiefnemer de activiteiten vanuit inspiratiecollectief Alle Monden. Het is zo boeiend om te ontdekken waar andere dichters hun inspiratie vandaan halen en te leren hoe zij te werk gaan. Zelf heb ik nog genoeg inspiratie. Ik heb nog wel 2.000 gedichten liggen. Ik bruis van de ideeën.”

in mijn oude kamer ruik ik
de dekens waar ik onder beefde
de engste dromen stil beleefde
over wat ik nog niet wist

las ik uren over ruige oorden
getooide hoofden, moordlustig moorden
bloed spatte om nog natte oren
in mijn oude kamer schuil ik

Wichard de Krijger
krijgerij.nl