Kilometervreter Alie Brouwer: “Als ik niet sport, word ik ontzettend onrustig”

Veel mensen kennen Alie Brouwer (1963) als fysiotherapeut in Joure, maar ze is inmiddels gestopt en dat bevalt haar prima! “Wat een rijkdom dat ik nu niet hoef te werken. Ik heb het eerlijk gezegd nog geen dag gemist,” zegt ze met een glimlach. Nu heeft ze volop tijd voor haar grootste passie: sporten. Ze is de oudste dochter in een gezin met vier broertjes en een gehandicapt zusje, dat op haar twintigste overlijdt. Al op jonge leeftijd leert ze zichzelf weg te cijferen en mee te zorgen voor het gezin. Op aanraden van haar mentor schrijft ze zich in voor de opleiding tot fysiotherapeut, hoewel haar hart eigenlijk bij een zorgopleiding ligt. Ze wordt ingeloot, en dat blijkt een gelukkige wending, want uiteindelijk vindt ze het geweldig. In de weekenden komt ze thuis om te helpen. Maar dan gebeurt er iets ingrijpends: haar vader krijgt een hartinfarct, de jonge Alie probeert hem te reanimeren, maar hij overlijdt. Dit is een ontzettend heftige gebeurtenis die een diepe impact op haar heeft.

Fietsen als een kerel

Tijdens haar jeugd zit ze op volleybal en begint ze te fietsen. Op haar negende fietst ze voor het eerst de Elfmerentocht. Er zullen nog 26 keren volgen. Tijdens haar studie zit ze zoveel in de bus dat ze alle buschauffeurs kent en meefietst met hun mannen - Fram fiets groep. “Daar ben ik heel sterk van geworden.” Na haar studie gaat ze aan de slag bij een praktijk in Oudehaske. Ze verhuist hiervoor naar Joure. Ze rijdt veel kilometers en tanken bij de BP pomp is zoveel leuker als ze daar in 1987 op haar 24e Albert ontmoet. Nog steeds haar grote liefde. Ze krijgen samen drie dochters die inmiddels al het huis uit zijn.

Niet luisteren naar je lijf

Na twee jaar loondienst opent ze haar eigen praktijk. Ze werkt jaren hard en met veel plezier, vindt het mooi om oplossingen te bedenken en mensen te helpen. Tot ze in 2011 op een dag haar stem kwijt is. Niet even, maar liefst zes weken. Haar lichaam geeft een duidelijk signaal en nog vindt ze het moeilijk om daar naar te luisteren. Pas wanneer de huisarts, ook een goede vriend van haar, vertelt dat ze echt moet stoppen met werken, begint ze te beseffen dat het tijd is om een stap terug te doen. Vanaf dat moment kan ze niets anders dan op bed liggen. Het licht was helemaal uit. Alie is burn-out.

Alie Brouwer superhalfs afgelopen 27 oktober Valnecia 

Run Alie Run

Een keerpunt in haar leven. Langzaam komt ze uit het dal en begint ze met wandelen buiten Joure, want mensen tegenkomen doet ze liever niet. Sporten deed ze in haar praktijk, buiten werktijd, waar ze op de loopband wandelde. Tot haar trainer vroeg: “Waarom loop je niet hard?” Ze begint met hardlopen op de band. Buiten lopen vindt ze lastig. 

Wind door de haren

Haar dochter krijgt haar, tijdens de meivakantie in 2012, voor het eerst wel naar buiten, voor een 5 km run van KIKA op Ameland. Terwijl ze door de duinen rent, voelt ze de wind door haar haren; buiten lopen is bevrijdend. Ze krijgt zo de smaak te pakken dat ze zich inschrijft voor de Ameland Adventure Run, een halve marathon, eind dat jaar. Hiervoor begint ze met een trainingsschema te lopen. En zo loopt ze haar eerste halve marathon.

Marathon van New York

Ze heeft inmiddels een schrift erbij gepakt waarin ze al haar wedstrijden met tijden heeft opgeschreven. Het zijn er ontelbaar veel. Haar eerste marathon was de Slachtemarathon in 2016. “Mooi veilig in Friesland.” Ze sluit zich ook aan bij de Atletiekvereniging Horror in Sneek. Met deze groep mensen ontstaat een warme vriendschap. In de afgelopen jaren loopt Alie ontzettend veel. Inmiddels ook in het buitenland. “De marathon in New York vond ik wel de mooiste. De sfeer, de hoeveelheid mensen, een hele belevenis. Het leuke is dat Albert altijd meegaat naar alle wedstrijden. Hij staat langs de kant met de Friese vlag, zodat we hem altijd herkennen. Hij hoort helemaal bij de groep ook al loopt hij zelf niet mee. Hij is onze vaste supporter.”

Alie Brouwer Marathon New York  

Supermedaille

Alie loopt veel, vorige maand liep ze zelfs nog twee halve marathons. In 2023 liep ze een halve marathon in Lissabon, waarbij ze bij toeval ontdekten dat het een van een serie is: de SuperHalfs. Oftewel er valt een medaille te verdienen als je zes halve marathons loopt binnen zestig maanden in de steden Lissabon, Kopenhagen, Praag, Cardiff, Berlijn en Valencia. Die laatste hiervan liep ze dus 27 oktober jongstleden en daarmee heeft ze binnen twee jaar haar SuperHalf medaille behaalt, die voor haar op tafel ligt. Ze verbeterde zelfs haar PR: 1,38 uur. “Ik ben getraind dus mijn hersteltijd valt mee. Ik heb gisteren alweer gelopen, twee dagen erna.”

‘Triatleten zijn gek’

Als je denkt dat dit genoeg is, dan heb je het mis. Alie wordt gevraagd om mee te helpen bij de Triathlon wedstrijd Frysman. “Wat ik toen zag… Triatleten zijn gek! Toch trok de combinatie van zwemmen, fietsen en lopen mij wel aan. Ik schreef me daarom in voor 1/8e Triathlon.” Uiteindelijk doet ze ook een ‘echte’, oftewel 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42 km lopen. Wat je dan voelt als je over de finish loopt? Ze steekt haar armen in de lucht en roept hard: Euforie! In augustus liep ze zelfs nóg een triathlon. Als ik in training ben leef ik als topsporter, dus ga op tijd naar bed, let op mijn voeding en sla sociale activiteiten over. Het gaat mij er vooral om dat ik fit oud word en hoop anderen te stimuleren om te blijven bewegen dat je nooit te oud bent om te beginnen. Ik vind mijzelf niet bijzonder, het is écht mijn manier van leven. Ook samen met Albert wandel ik veel. Als ik niet sport, word ik ontzettend onrustig. Ik ben inmiddels zestig en hoop zo nog jaren door te gaan.”

Alie Brouwer met haar medailles