“Niet alleen je mondje roeren, maar ook je handen laten wapperen”
“Leden, vrijwilligers, een goed draaiende kantine en trouwe sponsors, zijn belangrijke pijlers voor een vereniging. Met trots mag ik toch wel zeggen dat we een gezonde verenging zijn met een goed fundament voor de toekomst. En dat hebben we met ons allen gedaan. Er is geen ‘ik’ in een team”, zegt voorzitter Jan Boender die niet snel om een woordje verlegen zit zoals later zal blijken.
“In het DNA van DWP zit een groot stuk gezelligheid, saamhorigheid en natuurlijk ook prestatiedrang”, gaat hij verder. “Dat mag je als vereniging nooit vergeten. We worden gedragen door een groot korps vrijwilligers. Bij andere verenigingen zie je dat sommige vrijwilligers betaald worden. Dat kan naar mijn mening niet, want waar houd je op.
Grote pluim
“Door zo’n vrijwilligerskorps hebben we ook verschillende projecten kunnen realiseren zonder daar als vereniging heel veel geld in te stoppen. Acht jaar geleden is er een kunstgrasveld aangelegd en is er door de vereniging in het ontwerp, in de aanleg et cetera, veel mankracht ingebracht, ook door de gemeente. En twee jaar geleden zijn extra kleedboxen gebouwd met een minimale inzet van eigen kapitaal maar met een grote inzet van vrijwilligers en met de nodige subsidies natuurlijk. Prachtig, want je kunt als een vereniging van onze grootte nooit anderhalf tot twee ton op tafel leggen voor nieuwe boxen. Daarom vind ik dat onze vrijwilligers en onze sponsors daar een grote pluim voor verdienen.” En daar blijft het niet bij want er wordt gewerkt aan de ontwikkeling van een vergroeningsplan, een verduurzaming van het complex.
‘Te klein om door te stoten naar een hogere klasse’
De vereniging in Sintjohannesga heeft 334 betaalde leden onder wie 290 spelende leden verdeeld over 26 teams. Het eerste elftal speelt derde klasse zaterdag, al sinds 2015 en is wat je noemt een stabiele factor boven de middenmoot met af en toe een uitschieter omhoog. “We zijn te klein om door te stoten naar een hogere klasse, misschien in de toekomst. Onze dames spelen ook derde klasse en doen dat beslist niet onverdienstelijk. Maar eerlijk gezegd hebben we nu even een smalle selectie. Het damesvoetbal heeft in 2007/2008 een enorme boost gekregen, maar er is nu sprake van een verzadiging. Met onder meer clinics voor dames, en meisjes en vrouwen proberen over te halen om te komen spelen, proberen we dat te veranderen. Daar zijn onze eigen dames ook actief mee bezig trouwens. We hebben zeventig meisjes/dames binnen de club. Het zou mooi zijn als dat één derde van het bestand zou gaan. Maar er zijn zoveel dingen naast het voetbal die de jeugd ook belangrijk vindt, terwijl we vroeger met tranen in de ogen bij het bord stonden als je wedstrijd was afgelast.”
‘Ons kent ons en de bereidheid om iets te doen’
Sportief gaat het ons niet slecht, je wilt altijd meer. Maar daar heb je leden voor nodig. Elke vereniging heeft ingeboet met corona. Door een stijgend ledental, klimmen we gestaag uit het dal. Maar je moet je ook afvragen ‘willen we veel groter worden’, want het moet ook maar kunnen met twee velden en zes kleedboxen. Dan moet je nog verder gaan uitbreiden en verlies je dan niet je identiteit als gezellige dorpsvereniging. Want ik denk dat dat juist een van onze grote krachten is. Ons kent ons en de bereidheid om iets te doen.”
Terug op oude honk
“Gelukkig zijn we gezegend met een groot aantal jeugdtrainers die zelf uit het eerste elftal komen of zelf nog in de jeugd spelen. Want het zijn toch bij de jeugd vaak jongens uit het 1e of het 2e waar tegenop gekeken wordt. ‘Dat wil ik later ook’ en als je training van zo iemand krijgt, dan spreekt dat wel aan. Daarom bieden we ook veel ondersteuning aan mensen uit de eigen verenging als ze een trainerscursus willen volgen. En misschien komen daar wel trainers uit voort die naar een hoger niveau kunnen. We hebben ook spelers gehad die divisie hebben gespeeld of bij vv Heerenveen op de voetbalschool zaten. Dan doe je in de opleiding wat goed. En daarna komen ze weer terug op het oude honk en die kunnen we bij DWP natuurlijk goed gebruiken.”
Tegeltjeswijsheid
“We geven de jeugd ook altijd veel kans om aan het 1e te snuffelen of te spelen. We hebben verschillende spelers gehad die op vijftien/zestien jarige leeftijd deel uit maakten van het 1e elftal. Want het is zo dat als je die jongens niet kietelt, kakken ze in of gaan ze naar een andere vereniging. Uitdaging is altijd goed. Ik heb thuis geleerd dat het helemaal niet erg is om op je tenen te lopen, je moet alleen geen kramp krijgen”, slingert hij tot slot een tegeltjeswijsheid over tafel.
[kader]
Jan Boender is sinds twaalf jaar preses van de vereniging. Eind van het jaar draagt hij de voorzittershamer over. Aan wie mag nog niet naar buiten. Boender is afkomstig uit het bedrijfsleven en dacht de verenging ook als een bedrijf te kunnen leiden. “In een bedrijf worden mensen betaald, bij een vereniging heb je te maken met vrijwilligers. Dat is een andere benadering. Natuurlijk maak je in het begin fouten. Ik heb zeker mijn hoofd een paar keer gestoten, maar al doende leer je. En niet alleen je mondje roeren, maar ook je handen laten wapperen en ik denk dat dat bij de hele vereniging zo leeft. Dat is de enige manier waarop je het schip op koers kunt houden.”
[kader]
De Wite Peal
DWP (De Wite Peal) werd op 19 juni 1947 opgericht. De naam van de vereniging is ontleend aan het voormalige Kamp De Wite Peal bij Rohel/Rotsterhaule. Voor de oorlog werden er werklozen in dit kamp gehuisvest die met de afgraving van het veen te werk werden gesteld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was er een doorgangskamp voor joden gevestigd. Na de oorlog werd dit kamp gebruikt voor de huisvesting van KNIL-militairen.
Scheidend voorzitter Jan Boender van vv DWP:
